پنجشنبه، 15 خرداد 1399 | 2020 Thursday 04 ,June  
گفت وگو با «فرزاد میرزازاد» بازیگر، کارگردان و مدرس هنر
نگاه ایران/ مرتضی سخایی: نمایشنامه ای اقتباس شده از تراژدی معروف «هملت» ویلیام شکسپیر با ۱۰ بازیگر و ۱۰ شخصیت به مدت ۸ روز (از ۷ الی ۱۴ شهریورماه) بصورت همزمان در آموزشگاه سینمایی هفت و خانه فرهنگ گیلان اجرا شد. نویسنده این اثر «محمدرضا فهیم گیلانی» بازیگر، کارگردان، نوازنده دف و مدرس موسیقی است که در این نمایشنامه کوشید با ممزوج و مقلوب کردن سه مولفه انتقام، قدرت و عشق؛ یکساعت و نیم مخاطبانش را بخنداند. بازیگری این نمایشنامه را فرزاد میرزازاد، شهرام محمدی، مریم جدیدی، سپیده فرید، سهیل غلامرضاپور، شقایق شفیعی، مژده رفعت، سیده روشنک موسویان، امین خلیق معینی، میلاد ساسانی به عهده داشتند. متین اسد پور عهده دار مسئولیتهای نور، موسیقی و منشی صحنه بود و عکاسی هم به عهده الناز پرموزه، مهسا رفعت و عارف محمدزاده بود. photo_2015-09-06_11-13-40 فرزاد میرزازاد کارگردان این اثر از سال ۱۳۶۴ وارد فعالیتهای هنری شده و علاوه بر کارگردانی، سابقه بازیگری، نوبسندگی، مدرس و داوری آثار هنری تصویری، مجری گری و گویندگی و صدا پیشگی در تیزرهای تلویزیونی را کارنامه ۳۰ ساله خود دارد. در خلال این برنامه، گفتگویی با کارگردان «هملت و سیاه» داشته ایم که نظر مخاطبان را به این گفت و گو جلب می کنیم: photo_2015-09-06_11-13-32 تئا تر از جایگاه فاخرش فاصله زیادی دارد «فرزاد میرزازاد» کارگردان این اثر با انتقاد از وضعیت کمی و کیفی تئا تر در گیلان گفت: هرچند که مدتی است کارهای خوبی در گیلان انجام می شود و کارهای خوبی نیز به جشنواره های مختلف راه یافته و جوایز ارزنده ای را نیز برای هم استانی های هنرمند و فهیم ما به ارمغان آورده است که این جای بسی امیدواری دارد. این کارگردان افزود:جای خوشحالی است که هنرمندان جوان،نوگرا و تجربه گرا وارد عرصه شده اند و خوب هم کار می کنند که باعث افتخار گیلان است  ولی وضعیت تئا تر به لحاظ مکان تمرین و محل اجرا و ردیف بودجه و عدم امنیت شغلی اسفناک و نگران کننده است. یعنی در مجموع وضعیت تئا تر چه در کل کشور و چه در استان گیلان هنوز از جایگاه اصلی و فاخرش فاصله زیادی دارد. این کارگردان افزود: باید بخش خصوصی با تئا تر استان ارتباط بهتری برقرار کند و مسائل نرم افزاری و سخت افزاری حل شود .همچنین باید آموزش روز و افکار و تجربه های تازه به تئا تر گیلان تزریق شود. میرزا زاد توضیح داد:هرچند اتفاقات خوبی مثل دایر شدن آموزشگاه های هنری،ظهور نویسندگان، کارگردانان و بازیگران جدید و فعال شدن آن ها در گیلان و بر پایی ورک شاپ های گوناگون در گیلان افتاده است ولی هنوز راه درازی مانده تا حال تئا تر کشور و بویژه استان گیلان خوب شود. این امر میسر می شود اما به شرطی که مسئولین، تئا تر را جدی بگیرند و تعامل و همکاری مناسبی بین مسئولین، هنرمندان و بخش خصوصی و همچنین صدا و سیما برقرار شود.   نمایشنامه خوانی در گیلان «تاتی تاتی»می کند میرزا زاد در رابطه با وضعیت نمایشنامه خوانی در گیلان هم گفت: نمایشنامه خوانی در استان گیلان چند سالی است که رونق گرفته ولی خیلی زمان می برد تا این هنر بصورت حرفه ای در گیلان جای خود را باز کند. هنرمندان هر یک به سلیقه و سبک خود به اجرای نمایشنامه خوانی می پردازند که این خود به ذات اشکالی ندارد ولی نمایشنامه خوانی در گیلان فعلاً دارد تجربه می شود و به اصطلاح «تاتی تاتی»! می کند.   «جشنواره نمایشنامه خوانی» در گیلان برگزار شود این کارگردان و نویسنده در ادامه با درخواست از مسئولین هنری در گیلان افزود: من از همین تریبون به مدیرکل محترم فرهنگ و ارشاد گیلان و معاونت محترم هنری ایشان پیشنهاد می کنم که شرایط «جشنواره نمایشنامه خوانی» را در استان گیلان را فراهم کنند چون این خلاء در صورتیکه بصورت کار شناسی پُر شود اثرات خوبی به لحاظ کشف استعداد های نویسندگی و بازیگری و کارگردانی در سنین مختلف بویژه جوانان را فراهم می آورد.   حس بازیگری و رادیو میرزازاد با اشاره وجه تفاوت و تشابه «نمایشنامه خوانی» و «بازیگری رادیویی» به نگاه ایران گفت: وظیفه بازیگر در نمایشنامه خوانی بسیار سنگین است و بایستی ضمن وفاداری به متن نوشته شده، از یک سو کارگردان و نویسنده و از سوی دیگر تماشاگران را راضی نگه دارد. او اضافه کرد:در نمایشنامه خوانی بازیگر باید با بیان درست، خوانش درست، حس درست از کاراکتر، درک درست از متن و با بازیگری درست و راهنمایی کارگردان، نفس با نفس تماشاگران، بصورت زنده و رو در رو حق مطلب و نگاه نویسنده و کارگردان را ادا کند. اما در رادیو وضع فرق می کند. در رادیو این فقط صداست که باید حس لازم را با بیان شیوا و درست منتقل شود؛ بازیگر رادیو بایستی با صدای خوب، شخصیت آفرینی کرده و فقط با صدا، حسِ تیپ های مختلف را به گوش شنونده منتقل کند. میرزازاد که تجربه مجری گری و گویندگی و صداپیشگی را هم در کارنامه دارد افزود: این گوینده و یا بازیگر رادیوست که شخصیتهای خلق شده را کشف و برای شنونده باور پذیر می کند آنهم تنها به کمک صدا و البته با الهام از همان حس بازیگری در تئا تر و سینما. چون حس بازیگری، در رادیو در میکروفون نهفته است و در تئا تر در صحنه یافت می شود و این حس در سینما در دوربین است. photo_2015-09-06_11-13-21 تشابه نمایشنامه خوانی و تئا تر در کارگردانی میرزازاد وجه تشابه نمایشنامه خوانی و تئا تر را در کارگردانی، بازیگری، خوانش متن توسط بازیگران و رساندن صحیح منظور نویسنده به تماشاگران دانست و افزود: در سالهای اخیر نور، موسیقی و گاهی اوقات لباس هم به تئاتراضافه می شود و آخرین وجه تشابه آن نفس به نفس بودن با تماشاگران است و اما تفاوت نمایشنامه خوانی با تئا تر در صحنه ای بودن آن است، یعنی متن تجزیه و تحلیل می شود، دور خوانی و تمرین می شود، میزانسن به آن داده می شود، طراحی صحنه دارد، گریم دارد، لباس دارد، موسیقی دارد، نور دارد، کارگردانی دقیق تر و موشکافانه دارد، دراماتورژی می شود و دکور دارد. این مدرس و داور هنری در خصوص اهمیت داشتن صدای خوب در بازیگری هم گفت: اصولا یکی از ویژگی های بازیگر تئا تر، رادیو، تلویزیون و سینما، صدای خوب، پرقدرت، رسا، شفاف، بدون لهجه و مسلط به فن بیان درست است. یک بازیگر بایستی اصولاً اصوات و مخرج حروف ها و کلمات را درست، بی نقص و شمرده بیان کند. صدای خوب هم در تئا تر بصورت انواع گوناگون آن و هم در رادیو و تلویزیون و سینما تاثیر شگرفی دارد. بویژه در نمایشنامه خوانی که قرار است متن نویسنده با صدای خوب و حرفه ای خوانش شود تا کل نمایش، پیام و هدف اصلی نویسنده به تماشاگر منتقل شود. صدای خوب در نمایشنامه خوانی باعث می شود حس خوبی از کاراکتر هم به خود بازیگر و هم به تماشاگر دست دهد. از این راه یعنی صدای خوب، با لحن و حس و آکسان گذاری درست است که تماشاگر می تواند با نقش و متن همذات پنداری درستی برقرار می کند.   راههای پرورش صدا و میمیک مناسب این کارگردان افزود در پرورش صدا و میمیک مناسب راه های مختلفی وجود دارد از جمله: گذراندن دوره های موجود در دانشگاه های هنر، گذراندن دوره های تخصصی در آموزشگاه های هنری بازیگری، تمرین و ممارست شخصی خود بازیگر در اوقات فراغت، خوب دیدن، خوب شنیدن، خوب خواندن، تهیه کتابهای مخصوص هنری مربوط به پرورش صدا و میمیک، فیلم و تئا تر دیدن، گوش کردن به رادیو و نهایتاً تجربه و کار عملی که به زعم من بهترین استاد است. وی در افزود: امیدوارم روزی برسد که حال هنر و مشخصاً تئا تر و سینما و بصورت ویژه تر تئا تر که مادر همه هنرهاست بهتر شود و از این بی حالی و غریبی نجات پیدا کند و ما دیگر شاهد بد احوالی و بی تفاوتی به مادر همه هنر ها یعنی تئا تر نباشیم. اقتصاد و سیاست، حل شدنی ست ولی فرهنگ و هنر و ادب اگر فراموش شود بنیان خانواده و جامعه سست و لرزان شده و جبرانش سخت و بی بازگشت خواهد بود وی در پایان ضمن تشکر از مسئولین درخواست کرد: از مسئولین و مردم خواهش می کنم تئا تر و هنرمندان این عرصه را تنها نگذارند چرا که تئا تر غذای روح و فکر انسان معاصر است. به گفته این کارگردان مشکلات اقتصادی و سیاسی حل شدنی ست ولی فرهنگ و هنر و ادب اگر فراموش شود بنیان خانواده و جامعه سست و لرزان شده و جبرانش سخت و بی بازگشت خواهد بود. بیاییم همه با هم و دست در دست هم تئا تر را به خانه، خانواده، آموزش و پرورش، صدا و سیما و به جامعه آورده و گسترش دهیم.  

به اشتراک بگذارید:

نظر شما:

security code