شنبه، 17 خرداد 1399 | 2020 Saturday 06 ,June  
نگاه ایران:حسین مرعشی، سخنگوی حزب کارگزاران، در گفت وگویی درباره موضوعات مختلفی ازجمله ویژگی های مرحوم هاشمی و نیز بررسی عملکرد دولت روحانی و انتخابات آینده صحبت کرده که گزیده آن در ادامه می آید. آقای هاشمی در اواخر عمرشان سفری به کرمان داشتند؛ در آن سفر، نمایندگان و مقامات که حدودا ٢٠ نفری می شدند دور ایشان نشسته بودند، ایشان خاطرات روزهای پایان جنگ را تعریف کردند که من خودم تا آن روز نشنیده بودم؛ آقای هاشمی گفتند وقتی رفتیم حلبچه! آن قدر صحنه های تکان دهنده در آنجا دیدم که همان جا تصمیم گرفتم و حتی آن را به آقای روحانی گفتم که می روم امام را قانع می کنم که جنگ را باید تمام کنیم. آقای هاشمی در آن سفر گفت: من در حلبچه دیدم زنی بچه اش را بغل کرده که تا از پله ها به پناهگاه برود، اما همان جا در پله ها خشکش زده بود؛ تعدادی خانم را دیدم که به چشمه ای رفته بودند تا دست و صورت شان را بر اثر سوختگی آب بزنند که همان جا خشکشان زده بود. آقای هاشمی در ادامه گفت که «به آقای روحانی گفتم اگر صدام دیوانه چنین بمبی را در تهران، شیراز و اصفهان بزند، چه کار می خواهیم کنیم؟ وضع حلبچه وحشتناک بود. من آمدم و امام را متقاعد کردم که جنگ را باید تمام کنیم». *آقای هاشمی به محتشمی می گوید شما بروید مترو را راه بیندازید که وقتی در دولت برای این موضوع بحث می کنند، دولت مهندس موسوی، شروع مجدد مترو را رد می کند. آقای هاشمی قانع نمی شود و به مهندس موسوی تلفن می کند که جلسه بعدی دولت خودم می آیم و دفاع می کنم و خود آقای هاشمی به عنوان رئیس مجلس می رود و در دولت از شروع پروژه مترو تهران دفاع می کند و مترو را راه می اندازد. این یک علامت است، آن هم در زمان جنگ که منابع کم بود و مشکل داشتیم یا اصلا خود تأسیس دانشگاه آزاد برای دوران جنگ است، پس ببینید در آن ایام چه کارهایی برای سازندگی صورت گرفته بود. *آقای هاشمی هیچ وقت جمهوری اسلامی را نشکست. خودش بارها شکست، شکست و شکستِ خود را تحمل کرد، اما کلمه ای و قدمی برای تضعیف نظام برنداشت.اینکه آقای هاشمی را ردصلاحیت کردند ولو به عنوان کهولت سن، یک شکست برای آقای هاشمی بود، آقای هاشمی شکستن را پذیرفت، اما سیاست را رها نکرد، قهر نکرد، یک روز هم از انقلاب و نظام قهر نکرد و شکست خودش را پذیرفت، اما شکستن نظام را نپذیرفت و پای نظام ایستاد. *خاطرم هست که در دوران ریاست جمهوری، جلسات هفتگی با رهبری تشکیل می شد، تا یک زمانی این طور بود که وقتی من رئیس دفتر بودم، یک هفته آقای هاشمی میهمان آقا بودند و یک هفته آقا میهمان آقای هاشمی بودند و شام در کنار هم بودند و بحث می کردند. یک اختلاف دیدگاه هایی بود که ساعت ها و چندین جلسه آقای هاشمی و آقای خامنه ای با هم بحث کردند و نهایتا آقای هاشمی خطاب به رهبری این گونه جمع بندی کردند که شما ولی فقیه هستید و من نظراتم را به شما می گویم، اما اگر جمع بندی شما چیز دیگری است، من جمع بندی شما را عمل می کنم. *در حوزه های مختلف کارکرد دولت قابل بررسی است. در بخش سیاست خارجی کارنامه دولت را موفق می دانم، هرچند انتقادهای صحیحی ممکن است نسبت به برجام وجود داشته باشد، اما انجام این پروسه در کل، کار درستی بوده است. *در یارانه ها دولت ضعیف عمل کرد. دلیل ندارد که بگوییم مردم داوطلبانه انصراف بدهند؛ دولت از اول باید قاطع برخورد و یارانه ها را حذف می کرد و این انتقاد را به دولت دارم. به روحانی گفتم در دانشکده اقتصاد به من یاد دادند که تورم و شاخص رشد را هم زمان مورد توجه قرار دهیم. با این شرایط اقتصادی کشور، سالی ٤٠ هزار میلیارد تومان به عنوان یارانه توزیع کنید که چه شود؟ هر کسی پول ندارد باید فرم کمیته امداد را پر کند تا ادعایش ثابت شود. مردم باید ثابت کنند که بنیه مالی شان کم است. *من تأکید دارم روی این موضوع که باید بین نفر اول و نفر دوم هماهنگی وجود داشته باشد. آقای دکتر روحانی یک اصولگرا بود. نماینده ولی فقیه در شورای عالی امنیت ملی بود. بعد از آقای هاشمی که روابط ویژه ای با آقای خامنه ای داشتند، آقای روحانی تنها کسی بود که وقت ثابت با رهبری در طول ١٦ سال دبیری شورای عالی امنیت ملی داشته و تمام مصوبات را به آقا می برده، بحث ها را هماهنگ کرده و از تمام سلیقه ها و زوایای نظری و فکری و سیاسی مقام معظم رهبری آگاه بوده است. *جز آقای روحانی کسی در جغرافیای سیاسی ایران نیست که بخواهد با آقای خامنه ای هماهنگ باشد. این هماهنگی هم باید وجود داشته باشد، مدلش هم همانی بود که آقای هاشمی عمل می کرد، منتقل می کرد، نظرات را می گفت و درنهایت رهبری تصمیم می گرفتند و همه هم تسلیم می شوند. *نکته بعدی دراین زمینه، اراده است. آقای رئیس جمهور وقتی اراده کرد که مسئله هسته ای را حل کند، آن را حل کرد، پای کار ایستاد، مگر ما اطلاع نداریم آ قای روحانی در برخی مقاطع وقتی به بن بست می رسید، اوقات تلخی هم کرده است. گله هم کرده است. مجلس را هم به کار گرفته! قوه قضائیه را همراه خود کرده؛ بنابراین در بقیه مسائل هم همین کار را انجام دهند. *ما رئیس جمهوری می خواهیم که با رهبری هماهنگ باشد، قدرت رهبری را پشت دولت بیاورد تا مشکلات مردم حل شود. قوا هم باید هماهنگ باشند. با آ دم هایی که می خواهند از جوی بپرند تا پای شان خیس نشود، کشور را نمی توان اداره کرد. ما باید شجاع ترین و پاک ترین و تواناترین مدیران را به کار بگیریم تا کار کشور راه بیفتد. *من سه شرط برای بهترکردن اوضاع در نظر دارم؛ یک: رئیس جمهوری هماهنگ با رهبری. دوم: هماهنگی قوا برای یک هدف مشترک در راستای خدمت به مردم و سوم: به کارگیری بهترین نیروهای کشور و توانمند و سالم. *برادر آقای رئیس جمهور یا برادر قوه قضائیه یا اصلا برادر من باشد، اگر خلاف کرده رسیدگی کنید. شما می آیید می گویید برادر رئیس جمهور این کار را کرده؛ هفته بعد می آیید می گویید هنوز هیچ پرونده ای وجود ندارد و هیچ جرمی ثابت نشده است. *در سال ١٣٧٥ من نماینده مجلس بودم، آقا محسن رئیس دفتر بود و آقای ولایتی وزیر خارجه دولت آقای هاشمی بودند. جلسه جامعه روحانیت در دفتر ایشان تشکیل شد. ایشان تحلیلی کرد که ببینید شما ٣٠ درصد آرای جامعه را دارید، شاخص را هم انتخابات مجلس پنجم که در آن آقای ناطق نوری ٣٠ درصد آرا را آورده بود، قرار داد. سقف رأی اصولگرایی همین ٣٠ درصد بود که آن موقع راست می گفتند. چپ هم رأی آقای بهزاد نبوی را ملاک قرار داد که ٢٠ دصد آرا را آورده بود. برای میانه که فائزه خانم هاشمی این رأی را نمایندگی می کرد آن هم ٣٠ درصد آرا آورده بود. پس ترکیب سیاسی ایران آن زمان این طور بود که اصولگرایی ٣٠ درصد، چپ ٢٠ درصد و میانه هم ٣٠ درصد رأی داشتند. آرای میانه را کارگزاران نمایندگی می کرد. بقیه هم تصمیم گیری نکرده بودند و متناسب با شرایط تصمیم گیری می کردند. خطاب به اعضا گفت شما اگر با کارگزاران متحد شوید، ٣٠ با ٣٠ می شود ٦٠ و انتخابات را پیروز خواهید بود. اگر شما متحد نشوید و چپ با کارگزاران متحد بشود، ٥٠ و یک مقدار هم تلاش کنند انتخابات را می برند. هیچ کسی چیزی نگفت و همه سکوت کردند. آقای هاشمی فکر کردند متوجه بحث نشده اند؛ بنابراین یک بار دیگر با جزئیات بیشتر توضیح دادند. باز مجدد همه سکوت کردند و آقای هاشمی گفت پس شما تصمیم تان را گرفته اید و دیگر بحثی برای من باقی نمی ماند. خُب تصمیم شان را غلط گرفتند و رفتند و حاضر به ائتلاف هم نشدند. همان موقع بین کارگزاران و روحانیت مبارز بحث شد که روی آقای حبیبی یا حتی دکتر روحانی تمرکز شود یا اینکه بحث کنند درباره آقای ناطق نوری، البته کارگزاران با آقای ناطق نوری به خاطر فضای مجلس چهارم، همراه نبود. *به نظر من یک کار جمعی چه در جبهه اصولگرایی و چه در جبهه اصلاح طلبی می تواند جای هاشمی را بگیرد. الان یک کار جمعی بین آقای روحانی، حسن آقا (سیدحسن خمینی) و آقای خاتمی که شما می گویید رئیس دولت اصلاحات می تواند خلأ آقای هاشمی را در جبهه ما پر کند.
به اشتراک بگذارید:

نظر شما:

security code