شنبه، 10 خرداد 1399 | 2020 Saturday 30 ,May  
نگاه ایران/طاها عبدالهی:سمن مخفف کلمه «سازمان های مردم نهاد» است که در کشور ما جایگزین کلمه انگلیسی NGO شده است. این سازمانهای غیردولتی در همه جای دنیا و از دیرباز وجود داشته اند. سمن ها جهت همکاری مردمی در جهت نیل به اهداف تعیین شده گام برمی دارند و از لحاظ فلسفه تشکیل در مباحث سیاسی مداخله نمی کنند. هرچند همین گروه ها تاثیرات شگرفی بر سیاست گذاشته و سیاستمداران نیز به نوعی دست به مدیریت و دسته بندی این گروه ها می زنند. از لحاظ دسترسی به منابع مالی و بر طبق قوانین خود این گروه ها، از طریق درآمدهای شخصی و مردمی اداره می شوند و مانند سازمان های دولتی پشتوانه مالی ثابتی از بودجه عمومی کشور ها ندارند. در کشور ما سازمان های مردم نهاد در ۱۰ بند ساماندهی شده اند و وزارت کشور ثبت این تشکیلات مردمی را انجام می دهد. مورد مطالعه این نوشته سمن های محیط زیست فعال و در آستانه فعالیتی هستند که در شهرستان تالش تشکیل شده اند. گروه های فعال محیط زیستی تالش که در سال ۱۳۹۴ پایه گذاری شده اند فعالیت فعلی خود را بر پایه اجتماعاتی برای پاکسازی محیط آغاز کرده اند و روزهای تعطیل پایانی هفته پاتوق دوستداران طبیعتی ایست که از پسماندهای رها شده در طبیعت بیزارند.   برنامه پاکسازی محیط زیست روز جمعه گذشته برای محیط زیست منطقه مایه امیدواری بود. ۳ برنامه پاکسازی در شهر ساحلی چوبر، حاشیه جاده تالش – آستارا در محدوده زیارتگاه بابا اسماعیل و ساحل تازه آباد انجام شد. شرکت کنندگان این برنامه ها خانواده های فرهیخته ای بودند که نیاز به پاک شدن محیط را با جان و دل احساس کرده بودند. حضور کودکان و بانوان و افراد تحصیل کرده این نوید را می دهد که علیرغم بی توجهی های صورت گرفته از سوی بعضی از شهروندان و همچنین نهادهای مسوول، تعداد دیگری از شهروندان دست به کار شده و خود برای رفع مشکل پسماندهای تولید شده در دیار شمالی اقدام می کنند. استان گیلان بنا بر آمار منتشر شده از جمله مناطق آلوده ای ایست که هزاران تن زباله را در خود جای داده است که عموما بسیار دیر تجزیه می شوند و این موضوع یک خطر بزرگ برای مردمی است که در این منطقه زندگی می کنند. چند تن از فعالان محیط زیست در تالش در گفت وگوهایی با نگاه ایران از رسانه ها خواستند تا بیشتر به وضعیت نامناسب حاکم بر محیط زیست گیلان و شهرستان تالش توجه کنند. امیر، محمد و شهاب از جمله این افراد هستند که در چند تشکل محیط زیستی هم عضویت دارند. گفتگو با آنها نشان می دهد که برنامه های آن ها به تازگی شروع شده و قصد دارند تا همه دست اندرکاران از جمله مسوولین را به مشارکت در این پاکسازی ها دعوت کنند؛ آلوده بودن روستا ها و شهر ها چیزی بود که آن ها را برآن داشت تا خود با تشکیل گروه هایی این مورد را رفع کنند.   از حرف تا عمل امیر معتقد است سازمانی مانند محیط زیست نیازمند همیاری مردم برای انجام طرح هایی از این دست است. وی این اقدام را بیش از آنکه نمادین باشد یک کار دامنه دار توصیف می کند که اوقات فراغت شرکت کنندگان را برای ساعاتی در روز به خود اختصاص می دهد تا با انجام یک کار فرهنگی اقدامی عملی نیز انجام شود و اصطلاح حرف مساوی عمل، به تحقق بپیوندد. محمد دیگر فعال محیط زیست در تالش از سعی مجموعه خود برای فرهنگ سازی می گوید که در این گروه علایق سیاسی افراد به هیچ وجه نقشی ندارد و در جایی مانند تالش پیروان مذاهب مختلف در این کار گرد هم جمع می شوند تا شرایط اسفناک محیطی را بهبود بخشند.   حضور شهردار تالش در برنامه پاکسازی حضور حسن محمد پور شهردار تالش هم نقطه امیدی برای کسانی بود که در برنامه تازه آباد شرکت کرده بودند تا از این پس شاهد حضور دیگر مسوولین به طور جدی و با دستکش و کیسه زباله باشیم. برنامه روستای تره طول گیلان هم شرکت کنندگانی داشت که چهره های نام آشنایی بین آنها حضور داشت و از کوچک ترین عضو گروه که پسری خردسال بود تا افرادی با مدرک دکترا در اولین برنامه یک گروه تازه تاسیس شرکت کرده بودند. اما کار انجام شده این گروه ها که در محدوده اطراف شهرستان متمرکز شده به قدری خوب است که اصل ماجرا به فراموشی سپرده می شود و در هیاهوی رسانه ای پیام این افراد گم می شود. این فعالان دغدغه هایی دارند که نیاز است اهالی سیاست بیشتر به آن توجه کنند. تولید مواد با خواص تجزیه دیرهنگام از جمله دل نگرانی های این افراد است که بار ها در شبکه های اجتماعی آن را اعلام داشته اند. گلایه ای به حق نیز از سوی این افراد به گوش می رسد که بیشتر متوجه تردد کنندگان و گردشگران در محیط های طبیعی است. لزوم توجه به جمع آوری پسماند تولید شده و آموزش این نکته به این افراد از جمله خواسته هایی ایست که همواره از آن سخن می گویند. ولی دست کم هر جمع آوری موفقی با تمام کار انجام شده باز یک حلقه مفقوده دارد که موجب می شود تا ما بیشتر دست به تفکر بزنیم. حاصل این کار کیسه هایی ایست که از زباله پر شده و با یک یا چند دستگاه خودرو فارغ از هر مدلی در یک مکان دپو می شوند. همین دپو ها که در تالش در مجاورت منابع آب از جمله ساحل و رودخانه ها قرار دارند برای اداره کنندگان آن ها یعنی شهرداری ها یک مشکل همیشگی ایست که تاکنون حل نشده باقی مانده است. مسوولین دوست دارند تا این برنامه ها با همین پاکسازی ها خاتمه یابد و سخنی از حل مهم ترین قسمت قضیه شنیده نشود. نبود کارخانه بازیافت و زباله سوز در منطقه چیزی نیست که از چشم فعالان محیط زیست دور بماند و دیر یا زود به یک خواسته تبدیل خواهد شد که تحقق آن به آسانی میسر نیست و سمن ها را در مقابل نهادهای مسوول قرار خواهد داد که امری خوشایند نخواهد بود. البته سمن ها در ایران آنقدر بی آزار هستند که هر نامهربانی را به جان می خرند ولی در کشورهای توسعه یافته این سمن ها از هیچ اقدامی فرو گذار نمی کنند و برای دست یابی به خواسته های شهروندان فشار خود را تا دستیابی به نتیجه به دولتمردان وارد می کنند. همین نکته ذکر شده فرق عمده سمن های وطنی و آن سووی مرزهاست. امید است تا با تدبیری شاهد رشد و شکوفایی سمن های داخلی و الگو گیری دیگر جوامع انسانی از کار انجام شده در کشورمان باشیم.
به اشتراک بگذارید:

نظر شما:

security code