جمعه، 27 دی 1398 | 2020 Friday 17 ,January  
نگاه ایران:هزاران کیلومتر را طی کرده تا صدایی باشد برای دل های عاشق اما خموش. سال ها زندگی در غربت از حرارت عشق او به ایران کم نکرده و چنان که خود می گوید، همیشه به دنبال فرصتی بوده تا قدمی برای کودکان سرزمین مادری اش بردارد. باوجودآنکه در غربت آن سوی آب ها نیز برای کمک به کودکان بیمار تلاش می کرده اما دلش همیشه اینجا بوده؛ دست آخر نیز کوله بار سفر بست و بعد از ۳۸ سال به ایران بازگشت تا برای کودکان نیازمند ایران کاری کند. کاری کارستان که نگاه ها را جلب و شاخک ها را نسبت به کودکان حساس کند. همین هم بود که کوله کوچکی بر پشت گرفت و با استقامتی مثال زدنی درازنای جنوب تا شمال ایران را گز کرد. حالا دیگر می تواند نفسی به راحتی بکشد که به آرزوی سالیانش رسیده است؛ مردی که از کرانه خلیج فارس در منتهاالیه جنوب مملکتمان تا خلیج گرگان، در منتهاالیه شمال کشور در کرانه کاسپین را پیاده طی کرده است. کامران هاشمی نجفی، مرد ۵۵ساله ای که این روزها چهره آشنای جاده هاست، تصمیم گرفت مسیر خلیج فارس تا دریای کاسپین را پیاده طی کند و در این مسیر چشمی باشد برای کسانی که می خواهند کودکان سرزمین شان را ببینند و به آنها کمک کنند. او در این مسیر ۳ هزار کیلومتری با عبور از شهرها و روستاهای مختلف ضمن دیدار از مراکز بهزیستی و خیریه که مسئولیت نگهداری از کودکان بی سرپرست یا معلول را برعهده دارند یا دانش آموزان بی بضاعت، گزارشی از وضعیت آنها تهیه و با ارائه مشکلات و نیازهای شان در فضای مجازی نگاه کسانی را که دغدغه کمک به هموطنان شان را دارند، به این نقطه جلب کرده و با جمع آوری کمک های آنها بخشی از مشکلاتشان را برطرف می کند. این ایرانی از روزهایی گفت که تصمیم گرفت نام خود را در قلب کودکان ایران ماندگار کند. کامران هاشمی نجفی که ۵۵ بهار را پشت سر گذاشته است با بیان اینکه متولد گرگان است و عاشقانه زادگاهش را دوست دارد، گفت: بیش از ۳۰ سال است که در انگلستان و حومه لندن زندگی می کنم و همیشه از نزدیک شاهد بودم که مردم در کارهای خیرخواهانه و کمک به کودکان بیمار داوطلبانه مشارکت می کنند و این امر در آنجا به یک فرهنگ تبدیل شده است. همیشه با دیدن تصاویر مربوط به این کارهای خیرخواهانه این سؤال در ذهنم شکل می گرفت که من چگونه می توانم به کودکان بیمار سرزمینم کمک کنم و برای آنها کاری انجام بدهم. بارها در برنامه های خیرخواهانه در لندن مشارکت داشتم. حتی یک بار نیز در دوی ماراتن که برای کودکان سرطانی برگزار شده بود شرکت کردم. دغدغه بزرگ من این بود که چگونه می توانم در ایران مؤسسه خیریه ای پیدا کنم که رسمی و ثبت شده باشد. همچنین وضعیت مالی آن نیز شفاف بوده و از انجام حرکت های خیرخواهانه نیز حمایت کند. می خواستم با حمایت این مؤسسه برنامه ام را اجرا کنم. با مطالعاتی که در این زمینه داشتم ۸ ماه قبل با خیریه کودکان ایران آشنا شدم. این خیریه از کودکان بی سرپرست، بدسرپرست و ایتام حمایت و به کودکان بیمار در بیمارستان های مفید و علی اصغر کمک می کند. با هماهنگی هایی که با این مرکز انجام دادم تصمیم گرفتم به آرزویم جامه واقعیت بپوشانم. سفره مهربانی از خلیج تا کاسپین سفر ۳ هزار کیلومتری از خلیج فارس تا دریای کاسپین با پای پیاده ایده ای بود که کامران هاشمی نجفی برای جلب توجه و کمک مردم به کودکان نیازمند ایران انتخاب کرد و سرانجام با بستن کوله بار سفر به ایران آمد. ۱۹ مهرماه امسال بود که سفر خود را آغاز کرد. او درباره این سفر و برنامه هایی که در طول این مسیر انجام داده، می گوید: جدایی از همسر و دو دخترم بسیار سخت بود اما وقتی از اهداف سفرم برای آنها گفتم، از این ایده استقبال کردند. همین هم بود که به ایران آمدم و مقدمات سفر را فراهم کردم. شاید بپرسید چرا سفرم را از خلیج فارس آغاز کردم و مقصد را هم دریای کاسپین انتخاب کردم؟ باید بگویم به خاطر ویژگی های خاص این دو نقطه بود. خلیج فارس یکی از معروفترین خلیج های جهان است و دریای کاسپین نیز بزرگترین دریاچه جهان. از سوی دیگر، من متولد گرگان هستم و خود را متعلق به سرزمین سبز شمال می دانم. می دانستم سفر سختی پیش رو دارم اما برای رسیدن به هدفی که داشتم باید همه این سختی ها را تحمل می کردم. مسیر پیاده روی را طوری انتخاب کردم که هر روز بعد از ۴۰ کیلومتر پیاده روی بتوانم در روستا یا شهری در مسیر خود استراحت کنم. البته نزدیکترین مسیر جنوب - شمال، از بندرعباس تا بندرترکمن، از کویر می گذرد و دو هزار کیلومتر است اما تصمیم گرفتم با تغییر مسیر از نقاطی که آبادی و روستا در آن قرار داشت سفر کنم. کوله بار سفرم را بستم و ۱۹ مهرماه از بندرعباس حرکت کردم. هاشمی نجفی می افزاید: شروع سفرم با گرمای جنوب همراه بود و هر چه قدر که به طرف شمال حرکت می کردم هوا سردتر می شد. باوجودآنکه می توانستم سفرم را از شمال به جنوب آغاز کنم اما دوست داشتم سختی ها و مشکلات را نیز لمس کنم. ۸۸ روز از آغاز سفرم سپری شد و شهر و روستاهای زیادی را زیر پا گذاشتم و در این بین نیز ۱۰ روز استراحت کردم و امروز به منطقه کردکوی استان گلستان رسیده ام و ۳۳۰ کیلومتر تا مقصد نهایی فاصله دارم و سعی و تلاشم این است که در ۱۰۵ روز سفرم را با موفقیت به پایان برسانم. او ادامه کی دهد: سفرم را از بندرعباس به لار آغاز کردم و از آنجا به جهرم آمدم و سپس به شیراز رفتم و سپس از شهرضا به شهر کرد سفر کردم و از شرق ادامه مسیر دادم و به اصفهان رسیدم. از آنجا به نائین قدم گذاشتم و سپس نطنز رفتم و از مسیر اصفهان به تهران آمدم و مسیر را به دماوند و فیروزکوه ادامه دادم و حالا هم در آخرین مراحل سفرم به استان گلستان رسیده ام. در همه شهرها و روستاها با محبت مردم مواجه می شدم و آنها با میهمان نوازی مرا شرمنده می کردند. در تهران ملاقاتی با وزیر ورزش و جوانان داشتم و ایشان با قدردانی از این حرکت بزرگ از برنامه من حمایت کردند. در طول سفر بازدید از مراکز نگهداری کودکان بی سرپرست بهزیستی و همچنین پرورشگاه ها و روستاهای محروم از برنامه های اصلی من بود و همچنان نیز ادامه دارد. در این بازدید ها مشکلات و نیازهای این کودکان را در فضای مجازی منتشر می کنم و مردم و افراد خیر کمک های خود را در اختیار خیریه کودکان ایران قرار می دهند تا از طریق آنها این کمک ها دراختیار مسئولان این مناطق قرار گیرد تا کارهای عمرانی را انجام داده یا لوازم مورد نیاز را خریداری و به روستا یا شهر مورد نظر ارسال کنند. این مرد ۵۵ ساله می افزاید: خوشبختانه مردم خیر و مهربان ایران تاکنون برای انجام این طرح ها کمک های بسیاری کردند. در استان هرمزگان به روستایی به نام دکل پهن رفتم. مدرسه این روستا هیچ دیوار و حصاری و حتی دستشویی نداشت و بچه ها مجبور بودند مسافت زیادی را از مدرسه به خانه هایشان بروند. وضعیت این مدرسه را همراه با عکس در فضای مجازی به تصویر کشیدم. با انتشار این گزارش یکی از افراد خیر برای کمک به این مدرسه اعلام آمادگی کرد تا با دیوار کشی اطراف مدرسه تعدادی دستشویی و انباری نیز برای مدرسه بسازد. این شروع کارم بود و در ادامه در روستاهایی که دانش آموزان نیاز به کتاب یا لوازم ورزشی و پوشاک داشتند نیازهای آنها را در فضای مجازی منتشر می کردم و دست های مهربان مردم نیز به یاری آنها می آمدند. دربخش خفر استان فارس استادیوم کوچکی بود که بچه ها درآنجا بازی می کردند. برای این ورزشگاه یک اسکوربورد تهیه کردیم و همه بچه ها از خوشحالی بالا و پایین می پریدند. در روستای قادرآباد نیز متوجه شدم کودکان و نوجوانان این روستا علاقه زیادی به کشتی دارند و با کمک خیرین برای آنها تشک کشتی خریدیم. در فیروزکوه به یکی از مراکز بهزیستی که خوابگاه دختران بی سرپرست ۶ تا ۱۲ سال بود رفتم و در جریان مشکلات و کمبودهای آنها قرار گرفتم و با گزارش این مشکلات قرار شد تا در آینده نزدیک کمبودها و وسایل مورد نیاز آنها توسط افراد خیر تهیه شود. کوله باری از خاطرات سفر ۳ هزار کیلومتری جنوب تا شمال ایران با خاطرات و اتفاقات زیادی همراه است. روزهایی که در مراکز بهزیستی کودکانی تشنه محبت را دیده که تشنه دست محبتی بر سر خود بودند و لحظاتی که دیدار کودکان معلول قلبش را به درد آورده است. کامران هاشمی نجفی با بیان اینکه «هر روز این سفر خاطره است و بعد از پایان آن دلم برای این روزها تنگ می شود»، اضافه می کند: در مرکز نگهداری از کودکان بی سرپرست و بدسرپرست بهزیستی در جهرم ۴۰کودک ۶ تا ۱۲ سال نگهداری می شوند. وقتی وارد این مرکز شدم همه آنها اطراف من جمع شدند و با چشمان معصوم از من استقبال کردند. آنها تشنه محبتی بودند که سال ها آن را تجربه نکرده بودند. او در پایان می گوید: در بهشهر به خیریه ای که از ۸۰ معلول ذهنی نگهداری می کرد رفتم. کمک به آنها از اولویت هایی است که امیدوارم خیران وارد میدان شوند. در یکی از روستاهای بابل سقف مدرسه بر اثر برف سنگین فرو ریخته بود و با گزارشی که از آنجا تهیه کرده ام تلاش می کنم تا هزینه تعمیر این مدرسه را تأمین کنم. تجربه ای که در این سفر تا به امروز کسب کرده ام این است که دلسوزی برای این بچه ها فایده ای ندارد و باید برای کمک به آنها وارد میدان شد. من چهار ماه از زندگی ام را برای کمک به این بچه ها وقف کرده ام و احساس می کنم همه سختی هایی که تا به امروز تحمل کرده ام در برابر درد و رنجی که این بچه ها تحمل کرده اند چیزی نیست. باید بی تفاوتی را کنار بگذاریم و نسبت به کسانی که به کمک ما نیاز دارند، احساس مسئولیت کنیم.  

به اشتراک بگذارید:

نظر شما:

security code