| شنبه، 28 فروردین 1400
به بهانه «مزدور» خواندن یک مربی ورزشی ایرانی؛
       کد خبر: 64175

نگاه ایران: کاروان ایران در این دوره در تکواندو و کشتی فرنگی ناکام بود و دلایل این ناکامی آن طور که از قبل هم گفته می شد، فضایی است که مدیریت هزینه گریز این رشته ها ایجاد کرده اند؛ مدیریتی که موجب خروج نیروها از ورزش کشور و کوچ آنها به کشورهای دیگر می شود و حاضر هم نیست هزینه اقدامات خود را بپذیرد.

 المپیک به پایان رسید و مراسم اختتامیه اش هم برگزار شد. این یعنی همه چیز تمام شد، نقطه سر خط! المپیک ریو 2016، خوب یا بد با نتیجه یا بدون نتیجه، هر چه که بود تمام شد اما تجربه هایش برای ما باقی ماند؛ تجربه و درس هایی که به نظر، سال های سال باید آویزه گوشمان قرار گیرد.

در المپیک امسال در کنار تمام حوادث، رخدادی بی نظیر ظهور و بروز یافت؛ رخدادی که اگر نیک بنگریم، نه تنها تهدیدی نیست که خبرش در صداوسیما منعکس نشود یا برخوردهای احساسی در مواجهه با آن داشته باشیم، بلکه می تواند مدیریت ورزش را دگرگون کند و دیکتاتورمآبی مدیریتی در ورزش را به انتها برساند.

موضوع خیلی ساده است. در این دوره از المپیک، تعدادی از هموطنانمان زیر پرچم کشورهای دیگر ظاهر شدند؛ موضوعی که در تیم های دیگر هم وجود داشت و حساسیتی را برنیانگیخت؛ اما در ایران برخی به انتقاد از آن پرداختند. عده ای تهدیدش دانستند و خبرش را منتشر نکردند یا اوضاع را دگرگون جلوه دادند و برخی هم به روشنی مقابلش موضع گرفتند؛ موضعی چونان که «پولادگر» گرفت. سید محمد پولادگری که سال هاست بر کرسی فدراسیون تکواندوی جمهوری اسلامی تکیه زده و 12سال رئیس، 6 سال نایب رئیس و مابقی عمر هم مدیر کاروان های تکواندو بوده و حتی برخی از ایرانیان از زمانی که متولد شده اند تاکنون او را بر این مسند دیده اند، موضع سفت و سختی در مقابل این موضوع گرفت.

او در مواجهه با «میلاد بیگی» که برای کشور آذربایجان مبارزه می کرد و خدابخشی را برد و مانع حضورش در دور بعد شد، به راحتی از واژه «مزدور» استفاده کرد! پولادگر که از حذف خدابخشی به دست یک ایرانی، عصبانی به نظر می رسید، گفت: اینها مزدور هستند! من متأسفم برای کسانی که با پول مردم رشد کرده و مثل مزدور به کشورهای دیگر می روند و در رویدادی بزرگ، جلوی چشم مردم ایران روبه روی یک هموطن می ایستند.

وی گفت: پول چقدر ارزش دارد؟ ما حاضر هستیم جان خود را بدهیم تا مردممان شاد شوند. آیا پول این قدر ارزش داشت که باعث ناراحتی مردم ایران شوند و اساسا کسی مزدوری کند؟ من اینها را هموطنان خودم نمی دانم...

پولادگر اینها را گفت اما خیلی چیزها را نگفت و از یاد برد! او بدون اینکه به گذشته و نحوه مدیریتی اشاره کند که به حذف قهرمانان و مربیان ایرانی از تکواندو منجر شده، افزود: او (میلاد بیگی و مربی اش رضا مهماندوست) به خاطر پول در میدانی که باعث شادی هموطنانش می شود، زیر پرچم کشور دیگر مبارزه کرد. آیا او می تواند خودش را ببخشد؟

پولادگر اینها را گفت اما نگفت چگونه به دلیل برخی اختلافات شخصی، رضا مهماندوست را در آستانه مسابقات المپیک ٢٠١٢ از سمت سرمربیگری تیم ملی ایران برکنار کرد. او واکنش تندی را نشان داد ولی نگفت که مهماندوست قبل از رفتن، سراغش رفته و تمام مسائل را برایش روشن کرده و از رفتن خبر داده است. پولادگر نگفت مهماندوستی را برکنار کرده که ایران را برای نخستین بار در سال 2009  به مقام قهرمانی جهان رساند و به اقتدار سنتی کره ای ها در این رشته، پایان داد. او نگفت که رضا مهماندوست، دو بچه معلول داشته و گفته بوده اگر قرار باشد پولی به او ندهند تا مخارج فرزندان معلولش را بپردازد، نمی تواند برای تیم تکواندو کار کند. پولادگر گفت؛ اما خیلی چیزها را نگفت!

رضا مهماندوست زمانی که هنوز در ایران بود، در مصاحبه رسانه ای خود، با غم فراوان از مرگ «محراب» یکی از فرزندان معلولش خبر داد. وقتی درباره این موضوع از او پرسیدند، گفت: حالا فایده ای ندارد که دیگران را دادگاهی کنم، دیگر پسرم را از دست داده ام. در این میان نه تنها فدراسیون بلکه مسئولان وزارت ورزش و کمیته ملی المپیک هم از شرایط من باخبر بودند. حالا کار از کار گذشته است و اگر پول هایی را که باید می دادند تا برای درمان فرزندم هزینه کنم، بپردازند باید برای ختمش خرج کنم!

324E66F2-576E-4447-9D31-98D8A5516463_mw1024_mh1024_s

69006003_73677632cccca

او نگفت مهماندوست کارش را به خاطر تیم ملی تکواندو از دست داد و اخراج شد. نگفت که «به لطف دوستان» به سایپا برگشت اما مجبور بود از 5 صبح در محل کارخانه سایپا حاضر باشد! او اینها را گفت اما ناگفته های بسیاری را باقی گذاشت.

رضا مهماندوست هیچ نسبت سببی یا نسبی با نگارنده ندارد که به واسطه آن، قرار باشد از او جانبداری شود. او یک هموطن است، مثل خیلی های دیگر! البته هموطنی که به خاطر شرایط بد مدیریتی در ورزش، مجبور به جلای وطن شد؛ شرایط بدی که در دیگر حوزه ها هم وجود دارد و برخی از هموطنان دیگر را مجبور به جلای وطن می کند.

اینها واقعیت ورزش است و ظاهر امر هم می گوید مدیرانی که خود با عملکردشان، افراد را مجبور به رفتن کرده اند، امروز دست پیش را گرفته اند؛ مدیرانی که باید هزینه اقداماتشان را بدهند اما طفره می روند. این نمی شود که مدیری در حوزه مدیریتی خود، با خوی دیکتاتورمآبانه رفتار کند و هر کس که با او مخالفت کرد را از دم تیغ بگذراند و آنجا که کار بر وفق مراد نبود، هزینه شکست ها را به گردن دیگران بیندازد.

کاری که امسال مهماندوست و بیگی کرده اند در حوزه حرفه ای اصلا چیز تازه ای نیست. در همین دوره، بسیار بودند افرادی که در تیم هایی غیر از تیم ملی کشورشان، حضور داشتند اما بعید است مدیران ورزشی آنها باخت خود را به گردن آنهایی انداخته باشند که در تیم های دیگر حضور داشتند. تیم والیبال روسیه و ایتالیا یک نمونه اش است؛ در این مسابقه روسیه مقابل ایتالیایی باخت که مؤثرترین یارش «زایتسف» روس بود. اینها از نظر حرفه ای کاملا پذیرفته شده است و معلوم نیست (البته معلوم است) چرا رئیس فدراسیون تکواندو، این گونه موضع گرفته است؟ نگاه به لیست افرادی که در المپیک حاضر بوده اند، نشان می دهد، ایرانیان زیادی در این دوره در تیم های دیگر حضور یافتند. وقتی به پیشینه و مواضع این افراد نگاه می کنید، یک موضوع مشترک بین آنها می بینید.

بیشتر آنها با فدراسیون متبوع خود دچار مشکل اساسی بوده اند و به مدیریت موجود نقد داشتند. مدیران به راحتی آنها را حذف کرده بودند و گویا در ساحت مدیریت کسی نبود که به این روند پایان دهد. حالا هم گویا ناکامی ها به نام آنها نوشته شده و شده اند مزدور؛ اینها، درس و المپیک ریو و حضور ایرانیان در تیم های دیگر یک تجربه و مهم تر از آن یک فرصت است؛ فرصتی که در اختیار ورزش قرار گرفته و باید روندی مناسب در برخورد و تحلیل آن پیش گرفته شود. مدیران باید بدانند که نمی شود قهرمانان ملی را حذف کنند و آنها صدایشان به جایی نرسد.

حضور ایرانیان در تیم های دیگر را می توان صدای ورزشکاران، مربیان و قهرمانانی دانست که بر آنها ظلم و جفا شد اما کسی حاضر نبود صدایشان را بشنود. رفتن هموطنان و حضور ورزشکاران زیر پرچم دیگران باید هزینه ساز باشد. باید مدیرانی که با عملکرد نامناسب خود موجب خروج این نیروها (که از قضا بیشترشان نیروهای کیفی هم هستند) شده اند، پاسخ دهند. این گروه از مدیران باید هزینه اقدامات خود را بپردازند.

آنچه واضح است، کاروان ایران در این دوره در تکواندو و کشتی فرنگی ناکام بود و دلایل این ناکامی آن طور که از قبل هم گفته می شد، فضایی است که مدیریت هزینه گریز این رشته ها ایجاد کرده اند؛ مدیریتی که موجب خروج نیروها از ورزش کشور و کوچ آنها به کشورهای دیگر می شود و حاضر هم نیست هزینه اقدامات خود را بپذیرد؛ مدیریتی که فرافکنی می کند و به جای پذیرش مسئولیت، به دیگران لقب «مزدور» می دهد. به راستی مزدور کیست؟

به اشتراک بگذارید:

نگاه شما:

security code