سه شنبه، 08 مهر 1399 | 2020 Tuesday 29 ,September  
نگاه ایران:غلامحسین کرباسچی می گوید: مردم در کشور ما بعد از انقلاب تمایل به مشارکت فعال اجتماعی دارند و اگر احساس کنند حضورشان تأثیرگذار است به صحنه می آیند. در طول این سال ها آموخته ایم که آنچه به افکار عمومی القا می شود، مردم به آن باور پیدا نمی کنند و آن چیزی که می خواهند به مردم تحمیل کنند، چندان تأثیرگذار نیست. روزنامه «وقایع اتفاقیه» نوشت: سال هاست بر صندلی دبیرکلی حزب کارگزاران تکیه زده است؛ بعد از سال های پرفراز و نشیب شهرداربودنش در تهران، حالا به سکانداری حزب متبوعش بسنده کرده و البته در دو انتخابات سال 92 و اسفند گذشته نقش پررنگ تری به همراه حزبش نسبت به سال های گذشته ایفا کرده است. غلامحسین کرباسچی اگرچه بعد از انتخابات سال 88 و حوادث بعد از آن تمایل چندانی به اظهارنظر درباره وضعیت سیاسی کشور نداشت اما بعد از روی کارآمدن دولت یازدهم و حمایت حزب کارگزاران از حسن روحانی و حالا بعد از برگزاری انتخابات مجلس دهم، این روزها بیشتر در حال اظهارنظر درباره انتخابات مجلس و البته ریاست آن است و به همین دلیل هم در حین گفت وگو از سازوکارهای صحیح برای انتخاب رئیس آینده مجلس سخن می گوید و معتقد است، منافع ملی بر هر چیزی برتری دارد؛ از منافع حزبی و جناحی بگیرید تا تسویه حساب های شخصی. کرباسچی به نیروهای اصلاح طلب و اعتدال گرا توصیه می کند تا درباره ریاست مجلس با روحیه وحدت و یکپارچگی کار کنند نه بر پایه وزن کشی. او در این گفت وگو از حال و روز این روزهای اصلاح طلبان هم می گوید و معتقد است، قطار اصلاح طلبی تا رسیدن به سرمنزل مقصود فاصله دارد و البته می گوید، پیروزی اصلاح طلبان در دو انتخابات گذشته بیشتر مرهون عملکرد جناح رقیب بوده است. از او درباره حصر هم پرسیدیم و اینکه آیا دولت یازدهم درباره این موضوع به وعده هایش عمل کرده است یا خیر؟ که او معتقد بود وضعیت محصوران خیلی بهتر از گذشته است و حسن روحانی بیشتر از این برای حل وفصل این موضوع اختیار ندارد؛ در ادامه گفت و گوی ما را با او بخوانید: آقای کرباسچی! انتخابات اسفند و اردیبهشت برگزار شد و نتیجه ای حاصل شد که هم به نفع اصلاح طلبان بود و هم قاطبه مجلس را بعد از سال ها تغییر داد. با توجه به این انتخابات، اگر جریان اصلاحات را قطاری بدانیم که از سال 76 شروع به حرکت کرد و بعد از عبور از فرازونشیب های بسیار به ویژه از سال 84 تاکنون، الان این قطار به کجا رسیده و تا سرمنزل مقصود این قطار چقدر فاصله داریم؟ فکر نمی کنم کسی معتقد باشد اصلاحات یا هر حرکت دیگری با هشت یا 9 سال به نقطه اوج خود برسد. گفتمان اصلاح طلبی، حرکتی است برای بهبود شرایط جامعه در ابعاد مختلف و به دلیل همین اهداف هم هست که باید بگویم جریان اصلاحات تا رسیدن به سرمنزل نهایی مقصود فاصله دارد. چه اهدافی وجود دارد که به نظر شما با گذراندن انتخابات های مختلفی مانند سال 92 و اسفند 94، هنوز برای رسیدن به آنها زمان باقی است؟ در انتخابات سال 92 که انتخابات ریاست جمهوری بود، هدف جریان اصلاحات این بود که حوزه اجرائی کشور را در یک مسیر بهتری قرار بدهند و با مجموعه فعالیت ها و هماهنگی هایی که با نیروهای اصلاح طلب و اعتدال گرا صورت گرفت، این اتفاق افتاد. در انتخابات 94 هم هدف بیشتر این بود که ما در مجلس شورای اسلامی، نیروهایی که احیاناً مانع کار دولت منتخب و افراطی بودند را حذف کنیم برای اینکه کار برای دولت هموارتر شود. این اهداف، موضعی بود اما کلا جریان اصلاحات اهداف درازمدت، میان مدت و کوتاه مدتی را دنبال می کند. اهداف درازمدت این جریان این است که یک نظام کامل اسلامی را به معنای درست کلمه نه فقط در افکار و رفتار ظاهری و شعارهای بدون پشتوانه، بلکه در همه شئون زندگی و حیات جامعه، یک نظام کامل داشته باشیم و در میان مدت، رفع موانع رسیدن به آن جامعه کامل اسلامی است؛ رفع فقر و فساد، بهبود وضعیت فرهنگی جامعه و شرایط اقتصادی ازجمله موضوعات موردنظر اصلاحات در اهداف میان مدت است. در اهداف کوتاه مدت، انتخابات ریاست جمهوری و مجلس است و فکر می کنم مجموعه نیروهای اصلاح طلب به غیر از اینها خواسته دیگری نداشته باشند. این اهداف میان مدت و کوتاه مدتی که از آنها نام بردید، با تشکیل مجلس دهم که قاطبه ای عموما اصلاح طلب دارد، قابل پیگیری است؟ تا حدودی؛ برای انتخابات این مجلس نیروهای زیادی کاندیدا شدند یا می توانستند کاندیدا شوند که تجربه، سابقه کاری و تسلط بیشتری داشتند که اینها طبعا می توانست کمک بیشتری به دولت بکند منتهی این مجلس به نوعی فیلتر شد. بخشی را شورای نگهبان رد صلاحیت کرد و بخشی هم از سوی مردم رد شدند و در مجموع همین نیروهایی که انتخاب شدند موجب تغییر 75 درصدی در نیروهای مجلس شدند و بسیاری از کسانی که وارد مجلس شده اند، سابقه قانون گذاری ندارند و تا وقتی که مسلط شوند و بتوانند کار مؤثری انجام دهند شاید زمان ببرد. آیا همین بی تجربگی افراد منتخب نمی تواند یک نکته منفی برای آنها باشد؟ به ویژه کسانی که به واسطه لیست امید وارد مجلس شده اند. این موضوع هم می تواند نقطه ضعف باشد و هم می تواند نقطه قوت باشد و طبیعی است که زمان می برد تا افراد بی تجربه درزمینه قانون گذاری تجربه لازم را به دست بیاورند اما از نظر اینکه نیروی تکراری نیستند و تازه نفس و گاهی جوان تر هستند، مثبت است. اگر بخواهد همه نیروهای سابق دوباره در مجلس تکرار شوند، طبیعی است به تدریج پارلمان فرتوتی خواهیم داشت. به هرحال انسان در هر کاری که مدت زیادی باشد برایش خسته کننده می شود، از این نظر که ممکن است نیروهای تازه نفس با فکر و ایده های جدید بتوانند قدمی در جهت حل مشکلات کشور بردارند، ورود آنها به مجلس مثبت است. منتخبان اگر با همدلی و هماهنگی با دولت برای رفع مشکلات تلاش کنند مسلما بهتر از گذشته خواهد بود که یک نوع ناهماهنگی بین مجلس و دولت وجود داشت. آقای کرباسچی! بعد از انتخابات اخیر به نظر می رسید استراتژی مردم تا حدودی عوض شده است. به ویژه بعد از انتخابات سال 88 که روحیه بی اعتمادی در بین بخشی از مردم ریشه دوانده بود. آیا نوع انتخاب مردم در انتخابات اسفند ادامه همان روند امید به تغییر نیست؟ مردم در کشور ما بعد از انقلاب تمایل به مشارکت فعال اجتماعی دارند و اگر احساس کنند حضورشان تأثیرگذار است به صحنه می آیند و رأی می دهند. مگر اینکه احساس کنند چه بیایند و چه نیایند، نمی توانند تأثیر چندانی در سرنوشت انتخابات داشته باشند. به نظر من در دو انتخابات سال 92 و 94، گروه های سیاسی و نیروهای فعال توانستند بخش قابل توجهی از مردم را قانع کنند که می توانند تأثیرگذار باشند و به طور کلی استراتژی مردم از قبل یا بعد از سال 88 خیلی فرقی نکرده است. مردم هرجا ببینند تأثیرگذار هستند می آیند. دولت، حکومت، مجموعه های سیاسی، شورای نگهبان، دستگاه های سیاسی و ... باید افکار عمومی را قانع کنند که آنها تأثیرگذارند و حضور کاندیداهای مختلف از عواملی است که برای مردم بسیار تأثیرگذار است. در این صورت مردم فکر می کنند حق انتخاب دارند اما وقتی فقط یک جناح کاندیدا باشد، به خودشان می گویند چه ما بیاییم چه نیاییم فرقی نمی کند. یعنی نوع استراتژی مجموعه حاکمیت است که نوع رفتار سیاسی مردم را در انتخابات ها رقم می زند... بله همین طور است، بنابراین نمی شود گفت استراتژی مردم عوض شده و اینکه مجموعه های سیاسی، مجموعه های اجرایی و مجموعه حاکمیت خواسته باشند مردم این احساس را داشته باشند که در سرنوشت خودشان سهیم هستند، بیشتر اثرگذار است. شما در اظهاراتتان به نقش مجموعه های سیاسی در استقبال مردم از انتخابات های کشور اشاره کردید. نقش سران اصلاحات را در انتخابات اخیر چگونه می بینید؟ چهره های اصلاحات در ترغیب مردم به شرکت در انتخابات اسفند نقش بسیار پررنگی داشتند اما نکته مهم تر این بود که مردم متوجه شدند می توانند ترکیب را تغییر دهند و کاری که بزرگان سیاسی می کنند اقناع وجدان جامعه است. به نظرم اگر شرایط به گونه ای باشد که برای مردم تأثیرگذاری ملموس نباشد، شاید گفته های مقامات مرجع چندان انگیزشی را هم ایجاد نکند. البته نقش جبهه رقیب هم در این انگیزش بی تأثیر نیست... بخشی از پیروزی مجموعه های اعتدال گرا و اصلاح طلب، هم درسال 92 و هم 94، مرهون رقبایشان است، چون رقبایشان خیلی بد عمل کردند. آن چیزی که در افکار عمومی هست، همه آن چیزی نیست که تبلیغ کنندگان می خواهند؛ ما در طول این سی و چند سال آموخته ایم که آنچه به افکار عمومی القا می شود، مردم به آن باور پیدا نمی کنند و آن چیزی که رادیو و تلویزیون یا بعضی از روزنامه ها می خواهند به مردم تحمیل می کنند، چندان تأثیرگذار نیست. موفقیت معتدلان در سال 92 و 94 تا حد زیادی مرهون تلاش ناموفق و غیرحرفه ای و غیراخلاقی گروه های رقیب بود. متهم کردن افراد و جریان های سیاسی رقیب به انگلیسی یا آمریکایی بودن از سکه افتاده است و مردم هم نیروهای داخل کشور را می شناسند و به این نوع از تبلیغات دیگر وقوف کامل پیدا کرده اند یا شاید به این نوع تبلیغات عادت کرده اند، بنابراین بسیاری از مردم آمدند و رأی دادند برای اینکه افراد موجود در مجلس رأی نیاورند. در واقع به نظر می رسد اصول گرایان همچنان دارند چوب هشت سال ریاست جمهوری احمدی نژاد را می خورند. اصولا وقتی بحث انتخابات دوره ای مطرح باشد، نباید توقع داشته باشیم مردم همواره یک قضاوت سیاسی داشته باشند. رقیبی که یک دور هشت ساله در کشور روی کار بوده خیلی باید کارنامه قوی ای داشته باشد که بتواند از آن کارنامه دفاع کند اما با شرایط و مشکلاتی که کشور ما دارد، در بهترین حالت هم این اتفاق نمی افتد. دوره هشت ساله دولت نهم و دهم از سوی جناح اصول گرا اداره و از آن دفاع شد ولی در پایان این دوره آن قدر کارنامه احمدی نژاد غیرقابل دفاع بود که صرف نظر از درگیری هایی که در بین خود این جناح وجود داشت، خود آن کسانی که آن دولت را روی کار آورده بودند حاضر نبودند از او دفاع کنند. در چنین شرایطی طبیعتا مردم زودتر از آنچه که فکرش را کنید متوجه می شوند سرازیرکردن نقدینگی در کشور به واسطه بالارفتن قیمت نفت، هیچ توجیه اقتصادی و علمی ندارد و نمی تواند موفقیت آمیز باشد که این موضوع بزرگ ترین ضربه احمدی نژاد به کشور بود، بنابراین اشتباه اصول گرایان را در این سال ها نباید در آخر دوره ریاست جمهوری احمدی نژاد جست وجو کرد، اشتباه آنها در حمایت آنها در اول دوره احمدی نژاد بود. اصول گرایان در سال 92 نمی توانستند بعد از هشت سال بیایند و گزینه خوب معرفی کنند و از عملکردشان دفاع کنند. مجلس دهم تشکیل شده و انتخابات هیأت رئیسه هم برگزار می شود. چهره های اصلاح طلب و اعضای شورای عالی سیاست گذاری همگی بر ریاست محمدرضا عارف اجماع نظر دارند. نظر شما چیست؟ در حزب کارگزاران و بین اصلاح طلبان چند نگاه به ریاست مجلس وجود دارد؛ بعضی بر این عقیده هستند که مردم رأی به تغییر داده اند، بنابراین باید هیأت رئیسه مجلس دهم به طور کلی تغییر کند و صد درصد معتقدند عارف باید رئیس مجلس شود. بعضی معتقدند لاریجانی باید رئیس شود و عده ای هم معتقدند ما باید ببینیم مصلحت کشور در چیست. شرایط موجودی که در آن هستیم و جناح بندی های درون مجلس و بیرون مجلس و شرایط خاص دولت در یک سال باقی مانده، ایجاب می کند ما چگونه عمل کنیم. من از دیدگاه سوم حمایت می کنم. من تابه حال نه با آقای عارف همنشینی داشته ام و نه با آقای لاریجانی. شاید 20 سال بیشتر است که با لاریجانی هم کلام هم نشده ام و آنچه می گویم برمبنای این است که فکر می کنم اول مصلحت کشور، مصلحت مردم و مصلحت دولت و در نهایت مصلحت اصلاحات در کدام یک از این گزینه هاست. اگر به قبل از هفتم اسفند برگردیم، تمام تلاش اصلاح طلبان در این بود که با نیروهای اعتدال گرا یا حتی اصول گرایان معتدل به تعامل برسند و الان هم باید این مواضع را رعایت کنند. نمی شود یک جریان سیاسی درکشور زیگزاگی حرکت کند؛ یک روز به مردم و نهادهای حاکمیتی بگوید و تکرار و تأکید کند ما مصلحت کشور و انقلاب برایمان مهم تر از بحث های صرفا سیاسی و گروهی است و بعد که اولین قدم را با پیروزی برداشت، به منطق وزن کشی سیاسی برگردد و منطق گذشته را رها کند. این بازی کردن با خودمان و همه است و نمی توانیم اعتمادی را که می خواهیم برای خود کسب کنیم. یعنی خیلی قائل به اینکه اصلاح طلبان به دنبال ریاست عارف باشند نیستید؟ باید دولت یک پشتوانه ای برای حل مشکلات داشته باشد. در بُعد اقتصادی، ما گرفتاری بسیاری داریم. دولت اعلام کرده 400 هزار میلیارد تومان طرح نیمه تمام داریم. همه اینها با زندگی روزمره مردم در ارتباط است و با توقعات مردمی سروکار دارد. مردم رأی داده اند ببینند بعد از چهار سال چه اتفاقی برای آنها خواهد افتاد و مردم با کسی عقد اخوت نبسته اند. اگر آنها یک جناح سیاسی را انتخاب می کنند برای این است که کمکی بشود برای حل مشکلاتشان. از نظر سیاسی هم ما یک گرفتاری ای داریم که به ویژه در دولت های نهم و دهم موجب شدند شکاف هایی بین بخش های مختلف جامعه ایجاد کنند که به یکی بگویند مرفه، به عده ای بگویند آقازاده و به عده ای هم بگویند ضعیف. اینکه افراد را به هم بدبین کنیم با روحانیت یک طور برخورد کنیم، با قشر کارمند و مدیران، با نیروهای سیاسی یک طور رفتار کنیم و سوارشدن بر این شکاف ها نهایتا به نفع کشور تمام نشد. ما باید یک وحدت ملی رادر کشور تبلیغ کنیم تا بتوانیم بر مشکلات فائق شویم و این مسائل ایجاب می کند که زمینه هایی را که دوباره این شکاف فعال شود، ایجاد نکنیم و طبیعی است که کسانی در کمین هستند که نیروهای سیاسی را به یکدیگر بدبین کنند چون نانشان در این اختلاف است. باید خیلی عاقلانه و به دور از احساسات عمل کنیم و به نظرم پست ریاست مجلس و هیأت رئیسه وقتی ارزش دارد که بتواند آن وحدت قبل از هفتم اسفند بین نیروهای اصلاح طلب و اعتدال گرا را که موجب پیروزی لیست امید شد، حفظ کند. اینکه ما به بخشی از نیروهای اعتدال گرا که بخشی از آنها اصول گرا بودند، بی اعتنا باشیم، اصلا به صلاح نیست. من قبل از انتخابات گفتم باید از جبهه مخالف یعنی اصول گرایان یارگیری کنیم. خیلی ها از این حرف ناراحت شدند اما منظور من از این یارگیری این بود که ما باید منافع مشترک را ببینیم. در حال حاضر هم همین منافع مشترک حکم می کند این نیروها را نادیده نگیریم. الان دولت هم به چنین فضای همدلی نیاز دارد. اگر بخواهیم سفره اصلاح طلبی را جدا کنیم، درواقع دولت با یک مقابله ای مواجه می شود که نیروهای افراطی زمینه سوارشدن بر آن شکافی که عرض کردم را پیدا می کنند و ممکن است زمینه های منفی اقتصادی و اجرائی را دوباره فعال کند. ما باید قبول کنیم دولت یازدهم مانند دولت آقای خاتمی نیست که بعد از دولت سازندگی روی کار آمده باشد و زمینه های خوبی برای فعالیت اقتصادی و تداوم رشد را داشته باشد. من فکر می کنم نیروهای اصلاح طلب و اعتدال گرا باید وحدتشان را حفظ کنند و درزمینه ریاست مجلس با این روحیه وحدت و یکپارچگی کار کنند، نه بر پایه وزن کشی. ما خیلی زود خوشحال می شویم و خیلی زود گذشته را به فراموشی می سپاریم! نباید فکر کنیم چون مردم الان به ما رأی داده اند پس حتما باید همه سِمت ها را هم داشته باشیم. مسائل مملکت خیلی بزرگ تر از آن است که ما بخواهیم روی 10 تا رأی بیشتر یا کمتر اصلاح طلبان یا اصول گرایان مغرور شویم. باید وحدت نظر اکثریت مجلسی که نیروهای اصلاح طلب و اعتدال گرا دارد، حفظ شود و در مقابل نیروهای افراطی داخل و بیرون از مجلس بایستند و برای حل مشکلات اقتصادی، مسائل پسابرجام و اقدامات اجرائی دولت کمک کنند. بهتر است در سایه این وحدت به ریاست مجلس فکرکنیم و به تصمیم برسیم. من که معلوم است دراین زمینه رأیی ندارم ورأی و نظر با نمایندگان منتخب محترم است. اما بسیاری از چهره های اصلاح طلب معتقدند منتخبانی که به واسطه لیست امید وارد مجلس شده اند، بر سر میثاق نامه ای که امضا کرده اند بمانند و از ریاست سرلیستشان حمایت کرده و به او پشت نکنند... وحدت با اصول گرایان و معتدلان آن قدر ارزش دارد که روی مسأله شخص متوقف نشویم. من تا جایی که می دانم میثاق نامه، وابستگی به آن حرکت جمعی را مدنظر دارد. اگر عقلای منتخبان امید به این موضوع برسند که با نیروهای معتدل و اصو ل گرا به ویژه برای ریاست مجلس در سال اول وحدت داشته باشند، می توانند جلوی بسیاری از نارسایی ها را بگیرند و منافع ملی ما را حفظ کنند. در این یک ماه گذشته حرف وحدیث هایی مبنی بر رایزنی با علی لاریجانی برای کنار کشیدن از ریاست مجلس به نفع عارف به گوش می رسد؛ شما اطلاعاتی از این رایزنی ها دارید؟ من خبر خاصی درباره جلسه خاصی ندارم اما این رایزنی ها وجود دارد و به نظر من بهتر است بدون وابستگی به اشخاص، به مصلحت و توانایی های افراد و شرایط کشور و دولت و ضرورت ها فکر کنیم و تصمیم بگیریم.
به اشتراک بگذارید:

نظر شما:

security code