پنجشنبه، 03 مهر 1399 | 2020 Thursday 24 ,September  
گفت وگو با سامان رضی وزنه بردار لنگرودی تیم ملی ایران 100 روز مانده به پاراالمپیک
نگاه ایران/حسن غلام پور: سامان رضی متولد 1365 در لنگرود و کارشناس رشته کامپیوتراست او که براثر یک حادثه رانندگی یک پایش را از دست داده ولی عزم بلندی را از خود نشان داده و چند سالی است که در عرصه جهانی بیش از 15 مدال رنگارنگ را در وزنه برداری جانبازان و معلولین برای ایران کسب کرده است. ساعاتی مهمان این جوان لنگرودی بودیم و پای صحبت های او نشستیم. از چگونگی گرایش به سمت ورزش خود بگویید: از همان دوران کودکی ورزش می کردم و در نوجوانی به باشگاه پرورش اندام رفتم ولی به دلیل تصادفی که داشتم و ماجرایی که پیش آمد به وزنه برداری رو آوردم و هم اکنون نیز عضو تیم ملی بزرگ سالان وزنه برداری جانبازان و معلولین هستم. ماجرای انتخاب رشته ورزشی تان چگونه بود؟ در سال 1386 و بعد از تصادف با موتور از ناحیه پا به شدت آسیب دیدم، مدتی تحت درمان بودم و بعد از بهبود شرایط بدنی مجدد پرورش اندام را انجام می دادم، یک روز مسابقات پارالمپیک 2008 را نگاه می کردم که بعد از وزنه زدن های وزنه بردارهای تیم ملی، عاشق این رشته ورزشی شدم و مسیر خودم را به سوی حرفه ای شدن ادامه دادم. علی رغم عدم وجود مربی و مکان تمرین و ابزار ورزشی مناسب همچنان باعلاقه تمرینات را انجام می دهم.پس از آن به واسطه یکی از دوستان پدرم شماره هیات وزنه برداری گیلان را گرفتیم و به صورت حضوری مراجعه کردم. به این ترتیب فعالیت من در وزنه برداری به طور رسمی شروع شد. اما در حالی که من در 18 سالگی تصادف کردم تا حدود 23 سالگی به دلیل اینکه مسیر اصلی ورزش و تمرینات حرفه ای را نمی دانستم بهترین زمان های ورزشی را از دست دادم. بعد از آغاز شادروان فکور در رشت بسیار برای پیشرفت به من کمک کرد و عمر ورزشی خودم را مدیون شادروان فکور هستم. من ابتدا وضعیت مالی خوبی نداشتم و می بایست برای تمرین و حضور در باشگاه سعدی رشت هر روز در رشت حضور پیدا می کردم اما تمام مشقت ها را به دلیل علاقه ای که داشتم به جان خریدم و یک لحظه از تمرین غافل نشدم. در سال 1387 در مسابقات جوانان وزنه برداری جانبازان و معلولین کشوری که در جمکران برگزار شد شرکت کردم و توانستم مدال طلا را بگیرم و رکورد 88 کیلو را نیز 5 کیلو ارتقا دادم و بدین ترتیب بود که به سوی ورزش حرفه ای حرکت کردم و برای شرکت در مسابقات بزرگ وانتخابی تیم ملی برنامه ریزی کردم. در واقع مدال طلای مسابقات جوانان کشوری سکوی پرتاب شما هم شد؟ بله، به واسطه درخشش در این مسابقات برای انتخابی تیم ملی در سال 1388 انتخاب شدم ولی باز هم به دلیل آسیب دیدگی از تیم ملی خط خوردم. در سال 2009 نیز آماده اعزام به مسابقات جهانی آیواز در هند بودیم که به دلیل شیوع آنفولانزای مرغی در جهان، کلاً اعزام تیم ملی به هند کنسل شد. در سال 1389 هم به تیم ملی دعوت شدم ولی به دلیل مصدومیت از تیم ملی خط خوردم. در سال 1392 برای مسابقات آسیایی 2013 در مالزی باز هم نقره گرفتم، این اولین مسابقه برون مرزی من بود، ولی توانستم با عضله پاره شده مقام دوم را کسب کنم. در سال 1393 باز هم برای انتخابی تیم ملی انتخاب شدم ولی باز هم به دلیل مصدومیت خط خوردم. در انتخابی تیم ملی که در رشت برگزار شد اول شدم و در مسابقات اینچئون تنها نماینده گیلانی بودم که در رشته های انفرادی مدال کسب کنم که در این مسابقات هم نقره گرفتم.وزن بازی های اینچئون خیلی بالا بود و برای من بسیار خاطره انگیز بود. ظاهراً همیشه شانس با شما یار نبود؟ متاسفانه بله،در بعضی اوقات بدشانسی بدی می آوردم،مثلاً برای کسب سهمیه المپیک که در سال 2015 در قزاقزستان برگزار شد مریض بودم ولی چهارم شدم ولی سهمیه برای ایران را توانستم کسب کنم. در مسابقات جهانی امارات که در سال گذشته انجام شد نیز باز هم دوم شدم. شما در چند سال اخیر برای کشور و به خصوص شهرستان لنگرود مدال های خوبی را کسب کردید، آیا از حمایتی هم برخوردار هستید؟ خیر، هیچ حمایتی از سوی متولیان ورزش و مسئولین شهرستانی نشدم، تنها حامیان و مشوقان من پدر و مادر و خواهرم و دوستان نزدیکم هستند، علی رغم اینکه پرونده من در بهزیستی لنگرود است ولی رئیس این اداره اصلاً من را نمی شناسد. حمایت ها سر جای خود، از اداره ورزش و جوانان لنگرود هم جز ابلاغ و اطلاع دعوت نامه فدراسیون وزنه برداری به من، کار دیگری ندیدم. خیلی از ورزشکاران در همین لنگرود و شهرهای دیگر که افتخارات استانی هم ندارند مورد حمایت هستند ولی خبری از حمایت از مدال آوران المپیکی نیست. من گاهی نماینده شهرم را در راه پله اداره بهداشت می بینم، سال گذشته نامه ای را در راه پله اداره بهداشت به نماینده دادم و صحبتی هم انجام شد و آب پاکی را روی دستم ریخت که در خصوص اشتغال کاری نمی تواند انجام داد ولی می توان مزایایی را در نظر گرفت، من هم درخواست مزایا کردم و پیگیر آن شدم ولی کلا کسی از دفتر نماینده لنگرود جواب تلفن من را هم نداد. به دوستانم گفته بودم که چون فامیل و دوست کسی نیستم و به کسی باج نمی دهم به همین دلیل کاری برای من نیست ولی اصلا دنبال این جور کارها نیستم و چون آقایان وعده می دهند من هم برای اینکه چیزی حداقل بر خودشان ثابت شود دنبال آن را می گیرم. طبق قانون کسانی که در المپیک مدال بگیرند شغل دولتی به آن ها داده می شود، ترس این است که فدراسیون به واسطه قانونی کاری برای من و امثال من انجام دهند ولی برخی آقایان منتشان را بر سر من بگذارند. (با خنده) سامان رضی وزنه بردار لنگرودی (5) هزینه های تمرین را چه کسی تامین می کند؟ تمام هزینه های آماده سازی، تمرین و مکمل ها را خودم تهیه می کنم. سامان رضی دست خودش را پیش کسی دراز نکرده و نمی کند و چون خدا می خواهد کمک هم می کند من هم تمام تلاش خود را انجام می دهم خانواده و دوستان هم در کنارم هستند. فدراسیون کمکی نمی کند؟ فدراسیون در این خصوص مسئولیتی ندارد و فقط هزینه های اردوهای تیم ملی و سفرها و ... را فراهم می کند. اینکه از حمایت مسئولین شهرستان برخوردار نیستید ناراحت نیستید؟ به هیچ وجه، قبلا عرض کردم که سامان رضی دست خودش را پیش کسی دراز نکرده و نمی کند و فقط به خداوند توکل می کند، حاشیه ورزشکار را از اصل کار قهرمانی دور می کند و رفتارهای اطراف برایم اهمیت چندانی ندارد، همین که خانواده و دوستان خوبی دارم که از من حمایت می کنند و به تقویت روحیه ام می پردازند برایم کافی است. محل تمرین شما کجاست؟ کلا دهه شصتی ها به سختی عادت دارن، در زمان دولت سابق نامه ای از دکتر احمدی نژاد داشتم که توانستم در سال 1389 باشگاهی رو تاسیس کنم، هدف من هم این بود که برای تمرین های خود مکانی در اختیار داشته باشم و در کنار آن بستری را هم برای دیگر دوستانم فراهم کنم. به فکر مادیات نیستم و دوست دارم تجربیات خودم را در اختیار جوان تر ها قرار دهم، سعی کردم قهرمان پروری را ترویج دهم. من کارهایم را بر اساس اعتقاد انجام می دهم، بعضا دیگر افراد معلول را به باشگاه دعوت می کنم و آنان را ترغیب به ورزش می کنم. از زمان آغاز به کار باشگاه در مسابقاتی که در استان شرکت می کنیم همواره جزو رده های اول تا سوم در رشته های پرس سینه هستیم و در سال های آتی ان شاالله قهرمان های خوبی از این باشگاه به مردم و ورزش کشور معرفی خواهند شد. معمولا نگاه افراد عادی به معلولان از روی ترحم است ولی معلولان نشان دادند که بعضا عزمشان از افراد عادی هم بیشتر است. حدود 100 روز دیگر مسابقات جهانی ریودوژانیرو، برزیل برگزار می شود، آمادگی شما در حدی است؟ در حال حاضر تمام تمرکزم را برای مسابقات جهانی ریو گذاشتم و برای آن برنامه ریزی کردم،تلاش می کنم با آمادگی صد در صد به مسابقات بروم و با کمک خدا و ائمه و تلاشی که باید انجام دهم بتوانم به مدال طلا دست یابم، تدارک فدراسیون برای مسابقات خوب است ولی طبیعتا رفتارهای مدیران شهرستانی هم در روحیه ورزشکار نیز اهمیت دارد. حرف آخر شما چیست ؟ از پدر، مادر و خواهرم و دوستان عزیزم به خاطر همراهی و حمایت هایشان تشکر می کنم، از کسی توقع ندارم ولی خوب است که کسی هم وعده های توخالی ندهد. تمام تلاش خودم را هم در مسابقات جهانی ریو انجام می دهم تا بتوانم بار دیگر پرچم کشور ایران برافراشته شود و افتخاری دیگر برای ورزش ایران و شهرستانم لنگرود کسب کنم. سامان رضی وزنه بردار لنگرودی (2) سامان رضی وزنه بردار لنگرودی (9) سامان رضی وزنه بردار لنگرودی (6) سامان رضی وزنه بردار لنگرودی (4)

به اشتراک بگذارید:

نظر شما:

security code