| دوشنبه، 29 دی 1399
نگاه ایران: پسر جوانی که پس از ۱۸ سال دوستی با دختر مورد علاقه اش، وی را به قتل رساند و مثله کرد پس از دستگیری می گوید: غلبه بر خشم واقعاً نعمت بزرگی است که متأسفانه از آن محروم ماندم. ۲۹ بهمن امسال خبر کشف جسد مثله شده ای در خیابان یوسف آباد از طریق مأموران کلانتری ۱۲۵ یوسف آباد به بازپرس کشیک قتل اعلام شد. با حضور قاضی ایلخانی؛ بازپرس شعبه هشتم دادسرای امور جنایی تهران در محل کشف جسد مشخص شد جسد مثله شده حاوی ۲ دست و ۲ پای یک انسان است که توسط کارگران شهرداری کشف شده است؛ با بررسی های بیشتر مشخص شد این جسد متعلق به زن جوانی است که در مکان دیگری به قتل رسیده است. پس از انتقال جسد دختر جوان به پزشکی قانونی، تحقیقات گسترده ای برای شناسایی هویت مقتول و دستگیری متهم این پرونده آغاز شد تا اینکه سرانجام با اعلام اعضای یک خانواده مبنی بر فقدان دخترشان سهیلا و مطابقت با جسد دختر جوان، هویت مقتول شناسایی شد و در ادامه کارآگاهان به مرد جوانی که با این دختر جوان پیش از قتل در ارتباط بود، مظنون شدند. تحقیقات از مرد جوان در دستور کار کارآگاهان قرار گرفت تا اینکه مرد ۴۴ساله، یکم اسفند جاری در اداره دهم پلیس آگاهی حاضر شد اما منکر قتل دختر جوان شد و اعلام کرد هیچ تماسی از چند روز پیش با مقتول نداشته است. با توجه به اینکه کارآگاهان احتمال قوی می دادند مرد جوان از ماجرای این قتل با خبر باشد وی بار دیگر دوم اسفند به اداره دهم آگاهی احضار شد اما این بار وی راز این جنایت را فاش کرد و دستگیر شد. گفت وگویی با متهم قتل «دختر مثله شده» داشت که در ادامه می آید: صبح دیروز منتظر ورود «مجید» به عنوان قاتل دختر مثله شده به شعبه هشتم دادسرای امور جنایی تهران بودیم، شعبه ای که قاضی ایلخانی بازپرس آن است و این پرونده نیز در کشیک قتل وی اتفاق افتاده است، عقربه های ساعت از ۱۰صبح گذشته که در آسانسور باز می شود و صدای برخورد «پابند» به موزاییک های سرد و خشن، فضا را در سکوتی مبهم فرو می برد؛ کسی که در حال ورود به شعبه قاضی ایلخانی بود، کسی نبود جز مجید که پس از ۱۸ سال رابطه دوستی با سهیلا، فرجام تلخی را رقم زده بود؛ در تمام مدت زمان بازپرسی، مجید به سوالات قاضی ایلخانی پاسخ داد اما گهگاهی نیز یاد صحنه تلخ روز جنایت می افتد و قطرات اشک چشمان سرخش را سرخ تر می کند؛ پس از جلسه بازپرسی مجید پاسخگوی سوالاتمان شد. ـ چند سال داری؟ ـ ۴۴ سال. ـ چقدر سواد داری؟ ـ دیپلم دارم، دانشگاه هم رفتم اما چون قصد داشتم به خارج از کشور بروم، ادامه تحصیل ندادم. ـ شغلت چیست؟ ـ نمایشگاه ماشین دارم. ـ درآمدت چطور است؟ ـ وضع مالی نسبتاً خوبی دارم. ـ چگونه با مقتول آشنا شدی؟ ـ ۱۸ سال پیش زمانی که مسافرکش بودم، سهیلا را در خیابان ولی عصر به عنوان مسافر سوار کردم و از آنجا بود که ارتباط ما شکل گرفت؛ در ۲، ۳ سال ابتدای ارتباطم با سهیلا خانواده وی را نمی شناختم اما اندک اندک رفت و آمدم با خانواده وی نیز شکل گرفت البته در طول این ۱۸ سال، دوستیم با سهیلا پیوسته نبود و بعضی اوقات دیر به دیر او را می دیدم. ـ در مدت این ۱۸ سال چرا با سهیلا ازدواج نکردی؟ ـ به خاطر مسائل مختلفی آمادگی ازدواج با سهیلا را نداشتم البته هم من سهیلا را دوست داشتم و وی نیز به من علاقمند بود. ـ رابطه ات با خانواده سهیلا چگونه بود؟ ـ به تک تک اعضای خانواده سهیلا علاقه داشتم حتی چند سال پیش من راننده ماشین عروس یکی از آشنایان آن ها شدم. ـ سابقه کیفری داری؟ ـ خیر، حتی ۱۳ سال است که یک سابقه تخلف در رانندگی هم ندارم. ـ چرا سهیلا را به قتل رساندی؟ ـ صبح روز قتل با وی قرار ملاقات گذاشتم و پس از خوردن صبحانه برای خرید قرار شد به بیرون برویم، زمانی که سوار ماشین شدیم، با سهیلا درباره مسائل مختلفی در حال صحبت بودم، در یک لحظه نمی دانم چه اتفاقی افتاد که سهیلا به مادرم فحاشی کرد، من نیز خودرو را کنار خیابان پارک کردم و چون بسیار عصبانی بودم، یک دستم را به روی بینی و دهن سهیلا گذاشتم و با دست دیگر گلویش را فشار دادم، کمتر از یک دقیقه وی را خفه کردم؛ زمانی به خودم آمدم که متوجه شدم صورت سهیلا کبود شده است. ـ چرا بعد از خفه کردن مقتول، وی را به بیمارستان نرساندی؟ ـ چون ترسیده بودم و صورت سهیلا کبود شده بود، به همین خاطر نمی دانستم چه کاری باید انجام دهم. ـ چرا جسد مقتول را مثله کردی؟ ـ (مجید بالاخره بغض گلویش می ترکد و در حالی که اشک از چشمانش سرازیر شده) می گوید: در آن لحظات، خودم نبودم و دچار جنون شده بودم یعنی از ابتدای قتل سهیلا تا بعد از مثله کردنش متوجه نبودم چه می کنم. ـ بعد از کشف دست و پای مقتول، مابقی جسدش کشف نشده است، مابقی جسد سهیلا را کجا گذاشتی؟ ـ هر دو نایلون که حاوی اجساد بود را داخل سطل آشغالی در خیابان یوسف آباد انداختم. ـ چگونه دستگیر شدی؟ ـ چون خانواده مقتول اعلام مفقودی کرده بودند، چندین بار همراه آن ها به اداره آگاهی رفتم اما چون مأموران به من مضنون شده بودند، من مجبور به اعتراف شدم. ـ بعد از دستگیر شدن، خانواده سهیلا را دیده ای؟ ـ خیر اما اول از خدا، بعد از خانواده سهیلا و از پدرم و مادرم می خواهم که مرا ببخشند. ـ بعد از قتل سهیلا چه احساسی داری؟ ـ دلم برایش تنگ شده و هر شب در خواب، خاطراتم با او را مرور می کنم. ـ حرف آخر؟ ـ (مجید در حالی که قطرات اشک دوباره چشمانش را پر کرده است) می گوید: غلبه بر خشم واقعاً نعمت بزرگی است که متأسفانه من از آن محروم ماندم.
به اشتراک بگذارید:

نگاه شما:

security code