| سه شنبه، 07 تیر 1401
نرجس محمددوست نائب رئیس شورای شهر آستانه اشرفیه یکی از مفاهیم اساسی و مورد مطالعه علم جامعه شناسی به ویژه در حوزه جامعه شناسی شهر، مفاهیم شهرنشینی و شهر گرایی است. در جامعه شناسی بین شهر گرایی و شهر نشینی تفاوت وجود دارد: شهرنشینی بیشتر بار کمی دارد و به معنای جمعیتی است که در شهر حضور دارد، فارغ از روحیات، علائق، خواسته ها و سایر شاخصه های کیفی، اما شهرگرایی به معنای نوعی علاقه شهروندان به شهر که بیشتر از سر آگاهی است و پیش زمینه آن داشتن حس تعلق به شهر است. حس تعلق به شهر خود متاثر از عوامل بسیاری مانند، قدمت، بافت، معماری، منظر، اجتماع، فرهنگ و …. است و ایجاد حس مکان در بافت های شهری یکی از وظایف مدیران و برنامه ریزان شهری است. با مقدمه ای که گفته شد نگاهی می توان کرد به مساله شهرنشینی و یا شهرگرایی در شهرستان آستانه اشرفیه، گویا سال ها به این نتیجه رسیده ایم که از شهرمان می شود درآمد کسب کرد اما زندگی نه! به شهر همجوارمان، یعنی لاهیجان با فاصله ۵ کیلومتر، به خیابان های که محل تجمع طبقه بالا و حتی خیابانهایی که محل تجمع و زندگی طبقه متوسط شهری است اگر نگاهی کنیم، آنجا را پر از همشهریان خود با انواع و اقسام پسوندهای به اصطلاح اصیل و غیر اصیل و ریشه ای آستانه ای می بینیم. چه می شود که فرهنگ شهرگرایی خود را، انباشت های سرمایه ای خود را به کناری نهاده و بجای تحمل و اثر گذاری به شهرهای دیگر مهاجرت می کنیم. حق انسان به شهر، حق انسان به محیطی که می پسندد، حق انسان به آزادی و... تمامی حق های به حق هر انسانی است که فارغ از کجایی بودن، فارغ از پسوند هایش کاملا محترم و ارزشمند است. اما آنچه شهری را توسعه می دهد شهری انسان محور است. وجود شهروندان شهرگرا سرمایه ای اجتماعی برای توسعه شهر است و علاوه بر سرمایه های مادی و زیرساخت های شهری، شهروندان شهرگرا نیز از دارایی های شهر محسوب می شوند. چرا که یکی از مهم ترین عوامل شکل دهنده شهر، فرهنگ انسان است و شهروندان به عنوان یکی از مولفه های توسعه شهری تا حد زیادی می توانند در روند تصمیم سازی و اجرای برنامه های شهری موثر می باشند. شهری مملو از انسانهایی که با حضورشان، با اسکانشان، با سرمایه گذاریشان، با حتی پیاده قدم زدنشان در شهر سبب توسعه و سبب تغییر فرهنگ شهری از شهرنشینی به شهرگرایی می شوند. اکنون سالهاست شهر آستانه اشرفیه، اگر نگوییم تهی اما دچار کمبود شدید انسانهایی است که حضورشان سبب توسعه، سبب تغییر فرهنگ از شهرنشینی به شهرگرایی است. هیچ منطقه مسکونی در شهرمان را نمی توان خیلی متفاوت از جای دیگر شهر تعریف کرد به همان تبع هم ریسک سرمایه گذاری ها بسیار سود محور همراه با پلشتی در ظاهر ساخت و ساز ها شده است. نبود شهرگرایی شهروندان عواقب زیادی برای شهر دارد، از جمله مشکلاتی مانند وندالیسم یا تخریب اموال عمومی تا نبود مشارکت شهری و عدم پرداخت مالیات و … عدم تقدم شهرگرایی نسبت به شهر نشینی است که شاهد توقف اجرای پروژه های نو و خلاقانه می شویم. زیرا تصور عام به درستی واقعیت موجود شهرمان در قالب شهرنیشی است نه شهرگرایی و باور به توسعه و متفاوت بودن یک امر فرهنگی... بنابراین آنچه آستانه اشرفیه را شهری شهرگرا خواهد کرد، وجود انسان هایی با خواست و مطالبه شهرگرایی است. نگاه ایران: انتشار اخبار و یادداشت های دریافتی به معنای تائید محتوای آن نیست و صرفاً جهت انجام رسالت مطبوعاتی و احترام به مخاطبان منتشر می شود.
به اشتراک بگذارید:

نگاه شما:

security code