چهارشنبه، 05 آذر 1399 | 2020 Wednesday 25 ,November  
نگاه ایران: سر جوانی که متهم است دختر موردعلاقه اش را به قتل رسانده و جسد او را داخل چمدانی قرار داده است، وقتی در جلسه محاکمه حاضر شد، اتهام قتل را رد کرد و مدعی شد متوفی بر اثر یک حادثه جانش را از دست داد. متهم که درحال حاضر ١٩ساله است، در حالی قتل دختر جوان را یک حادثه خواند که هنوز جسد این دختر پیدا نشده است. منشی دادگاه در ابتدای جلسه رسیدگی به این پرونده، کیفرخواست صادره از سوی دادسرا را خواند و گفت: «١٢ اسفند سال ٩٢ خبر گم شدن دختر نوجوانی به مأموران پلیس داده شد. خانواده این دختر در گزارشی که به مأموران دادند اعلام کردند او با پسرجوانی دوست بود و با هم اختلافاتی داشتند. وقتی مأموران سراغ این جوان رفتند، او منکر داشتن خبری از دختر موردعلاقه اش شد اما در تحقیقات بعدی و با به دست آمدن سرنخ هایی، مشخص شد دختر گمشده به دست متهم حاضر در دادگاه جانش را از دست داده است. ردیابی های انجام شده نشان داد روز گم شدن این دختر او ١٣ بار با یک شماره تلفن که متعلق به متهم است، تماس داشت و بعد از این تماس ها بود که دیگر خبری از او نشد. در تحقیقات بعدی متهم به عمل ارتکابی اعتراف کرد و گفت: مقتول اصرار داشت با هم دوست باشیم و من هم نمی خواستم این رابطه ادامه پیدا کند و سر این موضوع با هم درگیری پیدا کردیم و او من را هل داد و بعد من او را هل دادم و با میله بارفیکس به سرش کوبیدم که همین ضربه باعث مرگش شد. بعد هم جسد را داخل چمدان گذاشتم و از خانه بیرون بردم. اعترافات متهم با مدارک به دست آمده هم خوانی داشت چراکه بازرسی از خانه متهم نشان داد، او سعی داشت لکه های خون را از بین ببرد. چند لکه به دست آمده نیز موردآزمایش قرار گرفت و مشخص شد متعلق به مقتول است. همچنین دست نوشته های مقتول که توسط پلیس کشف شده است نشان می دهد او تصمیم به جدایی داشت و می خواسته به این رابطه پایان دهد و گفته های متهم در این خصوص نیز صحت ندارد. فارغ از اینکه جسد مقتول پیدا نشده است، آثار و مدارک موجود در پرونده و همچنین اعترافات متهم و سایر قرائن موجود نیز نشان می دهد دختر جوان به دست متهم به قتل رسیده و دادستان با توجه به درخواست اولیای دم و شکایت آنها خواستار صدور حکم قانونی شده است». در ادامه پدر و مادر مقتول در جایگاه حاضر و خواستار صدور حکم قصاص شدند. سپس نوبت به متهم رسید؛ او اتهام قتل را رد کرد و گفت: «من با دختر جوان در کشور ترکیه آشنا شدم. هردو برای سفر به آنجا رفته بودیم و بعد از اینکه به ایران آمدیم این رابطه ادامه داشت. من در آن زمان ١٧ساله بودم. روز حادثه دختر جوان چند بار با من تماس گرفت و سؤالاتی در مورد زندگی در سوئد پرسید. به او گفتم بحث طولانی است و به خانه بیاید. وقتی به خانه آمد کمی با هم صحبت کردیم، حدود ٢٠ دقیقه بعد از خانه بیرون رفت، من هم در خانه را بستم، یک دفعه صدایی شنیدم بیرون آمدم و دیدم او روی پله ها افتاده است. فکر می کنم پایش سر خورده و به زمین افتاده بود. او را بلند کردم و به داخل خانه بردم نمی دانستم باید چه کاری بکنم، خیلی ترسیده بودم، یک نوجوان ١٧ساله بودم و واقعا نمی دانستم چه کار نادرستی می کنم. تصمیم گرفتم جسد را داخل چمدان بگذارم و از خانه بیرون ببرم و کنار سطل مکانیزه رها کنم». او درباره اینکه چرا در اداره آگاهی به قتل اعتراف کرد گفت: به شدت تحت فشار بودم. همین اظهارات را به مأموران گفتم اما حرفم را باور نکردند و من هم مجبور شدم دروغ بگویم. مشرق هم در این ارتباط نوشت: در این هنگام قاضی راسخ خطاب به متهم گفت: قبل از شروع جلسه دادگاه، تو را به راست گویی دعوت کردم و باز هم از تو می خواهم واقعیت را بگویی، تو مدعی هستی دختر جوان از پله های طبقه چهارم پرت شده و یک طبقه به پایین رفته است اولا ساختمان شما آسانسور داشت؛ او چرا باید از پله پایین می رفت. دوم اینکه قبل از اینکه در اداره آگاهی اعتراف بکنی یک بار بازداشت و به دلیل نوجوان بودن آزاد شدی اما بعد که مدارک علیه تو جمع آوری و مشخص شد دروغ می گویی، دوباره بازداشتت کردند، ضمن اینکه همان اعترافی را که در اداره آگاهی مطرح کردی، قبل از بازداشت به یکی از دوستانت گفته بودی؛ نزد او که در فشار نبودی چرا به او گفتی دختر موردعلاقه ات را با میله بارفیکس به قتل رسانده ای؟ چرا باید اولین فکری که به ذهنت رسید پنهان کردن جسد باشد، به جای اینکه او را به دکتر ببری یا با اورژانس تماس بگیری؟ خانواده هردو شما از رابطه ای که داشتید خبر داشتند و این پنهان کردن معنایی نداشت. متهم گفت: «وقتی به دوستم گفتم دختر جوان از پله ها افتاده حرفم را باور نکرد و به او هم دروغ گفتم تا همراهی ام کند بدانیم جسد چه شده است. ضمن اینکه این تصمیم خودش بود که از پله ها برود من نمی دانم چرا این کار را کرد. پدر و مادرم به من گفته بودند اشکالی ندارد شما با هم رابطه داشته باشید اما از من قول گرفته بودند که دختر جوان را به خانه نیاورم، من هم می ترسیدم آبرویم جلو خانواده ام برود به همین خاطر تصمیم گرفتم جسد را مخفی کنم تا معلوم نشود زیر حرفم زدم. من آن زمان ١٧ساله بودم و اشتباه بزرگی کردم». وقتی متهم با این سؤال که مقتول چند پله پرت شده بود، مواجه شد نتوانست پاسخ دهد و گفت: من نمی دانم چند پله آنجاست؛ به اندازه یک طبقه پرت شد. بعد از متهم، وکلای مدافع او و وکیل مدافع اولیای دم دفاعیات خود را مطرح کردند و قضات برای تصمیم گیری درباره پرونده وارد شور شدند.
به اشتراک بگذارید:

نظر شما:

security code