| پنجشنبه، 29 اردیبهشت 1401
گیل نگاه/ سارا قنبرنیا: دو درِ شیشه ای بزرگ که با دیوار سبزرنگی از هم جدا شدند، نرده های چوبی سفید و گل های ریز و درشت رنگی که روی پس زمینه سبز دیوار خودنمایی می کنند در ترکیب با درخت بیدی که درست روبه روی آن ها قرار دارد، در دل پاییز هم یادآور بهار است و تازگی. از فاصله نزدیک تر روی نرده های چوبی سفید عنوانی دیده می شود: «ماندنی» کارگاه برخلاف تصور، کوچک اما پرنور و دل باز است؛ دو میز کار و تکه های بریده شده چوب، الوارهای چیده شده روی زمین، دستگاه های کوچک و بزرگ و در آخر قفسه های پر از میخ و سمباده و ابزارهای ریزودرشت دیگر، فضای کار را تشکیل می دهند. اینجا «آتلیه نجاری ماندنی» است؛ کارگاه کوچک دختران نجار در خیابان ارشاد واقع در بلوار انصاری رشت. دو دختر جوان با آرزوهای بزرگ و پشتکار زیاد با سرمایه اندک و بدون پشتیبان، کارگاه کوچک خود را راه اندازی کردند و این روزها از طریق فضای مجازی علاوه بر معرفی خود و ارتباط مستقیم با مخاطب، عکس هایی از مرحله به مرحله آماده شدن سفارش ها به اشتراک می گذارند.(صفحه اینستاگرام آتلیه ماندنی) آن ها به راحتی و دوستانه حرف می زنند، می خندند و سربه سر هم می گذارند. گاهی بغض می آید و سکوت می کنند اما همچنان با هیجان و انگیزه از خودشان، نجاری و اهداف بلندمدتشان در کار صحبت می کنند. %d8%af%d8%ae%d8%aa%d8%b1%d8%a7%d9%86-%d9%86%d8%ac%d8%a7%d8%b1-%da%af%db%8c%d9%84%d8%a7%d9%86%db%8c-%d8%a2%d8%aa%d9%84%db%8c%d9%87-%d9%86%d8%ac%d8%a7%d8%b1%db%8c-%d9%85%d8%a7%d9%86%d8%af%d9%86%db%8c یادگیری و ساخت وسایل، تنها با نگاه کردن به عکس ها! لیلا آوخ و صدیقه مؤمن نیا تنها دختران نجار استان گیلان هستند که هفت سال است در کنار هم نجاری می کنند و یک سالی می شود که این کارگاه را راه اندازی کرده اند. صدیقه اهل رودسر است و مدیریت بازرگانی خوانده؛ دستی بر هنر خوشنویسی و شمع سازی دارد اما قبل از نجاری همیشه به کارهای مرتبط با رشته اش می پرداخت؛ یک شرکت خدمات آموزشی در رودسر ثبت کرده بود و در کنار آن به امور بازاریابی مشغول بود. ازآنجایی که کار در شهر کوچک بازار خوبی نداشت، تصمیم گرفت به رشت بیاید و کارش را گسترش دهد اما از هفت سال پیش و بعد از آشنایی با لیلا، نجاری را شروع کرد. لیلا ادبیات خوانده و عاشق چوب است. قبل از نجاری سال ها به فعالیت هنری می پرداخت؛ معرق، منبت و نقاشی. او  پانزده سال در گالری اش به تدریس نقاشی پرداخت، نمایشگاه های متعددی برگزار کرد و آثار زیادی را به فروش رساند درحالی که هیچ آموزشی در رشته های هنری و حتی نجاری ندیده است. او استعداد عجیبی در یادگیری از طریق نگاه کردن دارد؛ کافی است عکس یک صندلی، میز، کمد یا هر چیز دیگری را ببیند و به آن دقت کند. همین برای پیدا کردن راه و روش ساخت آن وسیله کافی است! او حتی برای برش چوب ها الگو نمی کشد و تمام طرح را در ذهنش تصور می کند و روی چوب برش می دهد. %d8%af%d8%ae%d8%aa%d8%b1%d8%a7%d9%86-%d9%86%d8%ac%d8%a7%d8%b1-%da%af%db%8c%d9%84%d8%a7%d9%86%db%8c-%d8%a2%d8%aa%d9%84%db%8c%d9%87-%d9%86%d8%ac%d8%a7%d8%b1%db%8c-%d9%85%d8%a7%d9%86%d8%af%d9%86%db%8c صدیقه درباره این خصلت لیلا به نگاه ایران می گوید: لیلا هیچ وقت نحوه ساخت و اجرای وسیله ای را از نزدیک ندید بلکه فقط با نگاه کردن به هر چیزی حتی از روی عکس می تواند راه و روش ساخت آن را بفهمد. البته چون روال اجرای کار را نمی دانستیم، گاهی از نقطه نادرستی شروع به ساخت می کردیم و همین موضوع باعث صرف وقت و هزینه بیشتری می شد چون باید کار را دوباره از اول شروع می کردیم. او درباره نحوه یادگیری نجاری می گوید: ما امکان آموزش دیدن نداشتیم بنابراین تمام کار را باتجربه کردن آموختیم که همین موضوع گاهی ضررهایی به ما وارد می کرد؛ چه از نظر متریال مورد استفاده و چه ضررهای مالی. چون هیچ نجاری اجازه حضور در کارگاه و نگاه کردن را حتی به عنوان کارگر و برای یک ساعت به ما نداد. کاری جسورانه، خاص  و متفاوت دلایل آن ها برای انتخاب شغل نجاری یکسان است. هر دو معتقد بودند باید کاری انجام دهند که خاص و متفاوت باشد؛ کاری که تا قبل از آن کمتر کسی جسارت انجامش را داشت و همین نجاری را برای آن ها جذاب می کند. صدیقه درباره شروع یک کار جدید و ریسک بالای آن می گوید: قبل از شروع، من کمی مردد و نگران بودم و فکر می کردم بهتر است اول طرح هایی برای ساخت آماده کنیم و بعد وارد کار شویم اما در هر کاری اول باید خود را در موقعیت شروع قرار داد و مرحله به مرحله پیش رفت. ما هم لازم بود اول کارمان را با سفارش های ریز و درشت شروع کنیم و کم کم به مرحله اجرای طرح های موردعلاقه خود برسیم. لیلا اما هیچ نگرانی از این بابت نداشت: برای کسی که سال ها بدون کوچک ترین آموزشی کارهای هنری زیادی انجام داده، شروع کار جدید ترسی ندارد چون می داند از پس آن کار برمی آید. من معتقد بودم در بدترین شرایط ممکن است ضرر کنیم و مجبور به فروش دستگاه ها شویم اما اصلاً از این بابت نگران نبودم. عدم تعلق تسهیلات کارآفرینی به دلیل دختر بودن یک سال از راه اندازی «آتلیه نجاری ماندنی» می گذرد اما آن ها از هفت سال پیش نجاری را شروع کردند. صدیقه دراین باره می گوید: ما کارمان را در یک پارکینگ کوچک شروع کردیم. تا قبل از آن لیلا کارهای هنری اش را همان جا انجام می داد و بعدها با بزرگ تر کردن فضای پارکینگ، نجاری را شروع کردیم. آن ها معتقدند فضای مجازی نقش بسیار پررنگی در معرفی و شناخته شدن آن ها داشت. لیلا می گوید: اگر در همان سال های شروع کارمان فضای مجازی به اندازه امروز رونق داشت، ما خیلی زودتر معرفی می شدیم و قطعاً جلوتر از امروز بودیم. آن ها سرمایه اولیه برای شروع کار و خرید دستگاه های موردنیاز خود را بدون هیچ گونه پشتوانه مالی و با فروختن طلا، تابلوی های نقاشی و کلکسیون های خود به دست آوردند. لیلا به نگاه ایران می گوید: دلم می خواهد این حرف به گوش همه برسد؛ ما در سال های اول کارمان برای وام گرفتن تلاش بسیاری کردیم. گرفتن وام و تسهیلات کارآفرینی که به راحتی به آقایان تعلق می گرفت اما به ما نه! صدیقه ادامه می دهد: هنوز هم برایم عجیب است و آن برخوردها باورم نمی شود؛ به ما گفتند شغل نجاری برای خانم ها ثبت نشده و باید از تسهیلات صنایع دستی استفاده کنید درحالی که ابزارهای موردنیاز ما برای نجاری هم بیشتر است و هم پرهزینه تر. یادآوری این موضوع برای هردوی آن ها ناراحت کننده است و یادآور فشارها و سختی هایی که برای شروع کار، به عنوان دو دختر پیش روی آن ها بود؛ آن هم بدون هیچ پشتوانه مالی و روحی دیگری. همسایه های خوب، بزرگ ترین شانس برای دختران نجار تمایل به دیده و شناخته شدن توسط مردم، یکی از فاکتورهای اصلی در انتخاب موقعیت مکانی مغازه بود: دیگر دوست نداشتیم در کوچه پس کوچه ها و دور از دید باشیم. می خواستیم خودمان را نشان بدهیم تا عده بیشتری کارهای ما را ببینند. آن ها داشتن همسایه های خوب را یکی از بزرگ ترین شانس های خود می دانند؛ همسایه هایی که تا امروز نه از سروصدای دستگاه ها شکایتی داشتند، و نه از خاکی که هر روز بر خانه و مغازه آن ها می نشیند. هردوی آن ها جلیقه های «جین» بر تن دارند که هدیه یکی از همسایه ها است؛ تولیدی پوشاک دارد و هیچ وقت از دختران نجار غافل نشده و هوای آن ها را دارد. لیلا می گوید: همسایه های بد علاوه بر ایجاد ناراحتی و آزردگی ، باعث عقب ماندن از کارها می شوند که ما از این نظر شانس بسیار بزرگی داشتیم. در کنار همه این مسائل، گاهی بعضی عکس العمل ها باعث ناراحتی می شود. لیلا توضیح می دهد: واکنش اغلب مردها زیاد خوب نبوده و انگار از جانب آنها جدی گرفته نمی شدیم. هرکدام از ما تحصیل کرده ایم و از روی علاقه این کار انتخاب کردیم اما دیگران گاهی خلاف این فکر می کنند. او این طور ادامه می دهد: هردوی ما به برخوردها بسیار حساسیم؛ انتخاب کلمات و نوع بیان کردن انتظارات برایمان مهم است. درنتیجه از بعضی برخوردها کمی ناراحت می شویم. صدیقه صحبت های لیلا را این طور ادامه می دهد: بعضی برخوردها هم برایمان جالب است؛ عده ای فکر می کنند مسوول کارگاه شخص دیگری است و ما برای او کار می کنیم. خیلی ها هنوز باورشان نمی شود به تنهایی کار می کنیم؛ به همین دلیل گاهی بریده های چوب را نگه می داریم که ثابت کنیم تمام مراحل کار به عهده خودمان است! بی پشتوانه اما قوی و محکم صدیقه و لیلا هفت سال پیش نجاری را بدون پشتوانه مالی و باهمت و پشتکار خود شروع کردند. صدیقه می گوید: خانواده من نه موافق بودند و نه مخالف؛ مثل هر خانواده دیگری ترجیح می داند دخترشان به مشاغل مرسوم و تعریف شده برای دختران مشغول شود. اوایل تشویقم نمی کردند اما امروز از جایگاهی که دارم راضی و خوشحال هستند. %d8%af%d8%ae%d8%aa%d8%b1%d8%a7%d9%86-%d9%86%d8%ac%d8%a7%d8%b1-%da%af%db%8c%d9%84%d8%a7%d9%86%db%8c-%d8%a2%d8%aa%d9%84%db%8c%d9%87-%d9%86%d8%ac%d8%a7%d8%b1%db%8c-%d9%85%d8%a7%d9%86%d8%af%d9%86%db%8c لیلا در همین مورد به نگاه ایران  می گوید: هیچ گونه حمایتی از طرف خانواده نداشتم؛ نه به صورت مالی و نه کلامی، و همین موضوع باعث شد با کمترین امکانات روی پای خودم بایستم و کارکنم. حمایت نشدن از طرف خانواده ممکن است باعث دلسردی در شروع کار شود اما آن ها همیشه به من اعتماد داشتند و هیچ وقت مانع تصمیمات من نشدند؛ من همیشه برای انجام کارهای موردعلاقه ام آزاد بودم. کارگاه کوچک آن ها هنوز به طور کامل به مرحله سوددهی نرسیده است. صدیقه که مدیریت بازرگانی خوانده دراین باره می گوید: اولین قدم ما برای شروع کار، تجهیز کارگاه نبود بنابراین نمی توانیم طبق فرمول مشخصی بگوییم در چه مرحله ای از سوددهی هستیم. در حال حاضر درآمد ما از سفارش ها برای خرید وسایل موردنیاز کارگاه هزینه می شود؛ پس هنوز در حال سرمایه گذاری هستیم. آن ها حتی بعضی ابزارهای موردنیاز را خودشان می سازند تا مجبور به خرید دستگاه و صرف هزینه نباشند؛ ابزاری که استفاده از آن هم وقت بیشتری می طلبد و هم انرژی زیادی صرف استفاده از آن می شود. لیلا سمباده های ریزودرشتی را نشان می دهد که دور چوب های استوانه ای پیچیده شده: سمباده زدن به این شکل آدم را بسیار خسته می کند؛ هم ازنظر جسمی و هم روحی. به خصوص وقتی می دانیم دستگاهی همین کار را انجام می دهد و ما فعلاً توان خریدش را نداریم. لیلا عاشق نوشتن است. او می گوید: نوشتن یکی از بزرگ ترین دغدغه های ذهنی من است؛ اینکه به مرحله ای برسم که فرصت و فضای کافی برای نوشتن داشته باشم اما در حال حاضر این امکان را ندارم چون دغدغه های کاری و مالی زیادی دارم. دختران نجار باوجود تمام مسائل و سختی های راه، از خودشان و جسارتی که به خرج دادند، موقعیت و کارشان راضی هستند و تنها یک هدف را دنبال می کنند؛ آن ها آرزو دارند در آینده ای نزدیک بتوانند «ماندنی» را گسترش دهند و ازنظر  مالی به مرحله ای برسند که لذت اجرای طرح های خود را بچشند؛ طرح هایی برگرفته از خلاقیت و استعداد خودشان. %d8%af%d8%ae%d8%aa%d8%b1%d8%a7%d9%86-%d9%86%d8%ac%d8%a7%d8%b1-%da%af%db%8c%d9%84%d8%a7%d9%86%db%8c-%d8%a2%d8%aa%d9%84%db%8c%d9%87-%d9%86%d8%ac%d8%a7%d8%b1%db%8c-%d9%85%d8%a7%d9%86%d8%af%d9%86%db%8c %d8%af%d8%ae%d8%aa%d8%b1%d8%a7%d9%86-%d9%86%d8%ac%d8%a7%d8%b1-%da%af%db%8c%d9%84%d8%a7%d9%86%db%8c-%d8%a2%d8%aa%d9%84%db%8c%d9%87-%d9%86%d8%ac%d8%a7%d8%b1%db%8c-%d9%85%d8%a7%d9%86%d8%af%d9%86%db%8c %d8%af%d8%ae%d8%aa%d8%b1%d8%a7%d9%86-%d9%86%d8%ac%d8%a7%d8%b1-%da%af%db%8c%d9%84%d8%a7%d9%86%db%8c-%d8%a2%d8%aa%d9%84%db%8c%d9%87-%d9%86%d8%ac%d8%a7%d8%b1%db%8c-%d9%85%d8%a7%d9%86%d8%af%d9%86%db%8c

به اشتراک بگذارید:

نگاه شما:

security code